Denis Kang

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
MMA pictogram.svg Denis Kang
{{{nazwa}}}
Pseudonim The Super Korean
Data i miejsce urodzenia 17 września 1977
Saint-Pierre i Miquelon
Obywatelstwo  Kanada
Wzrost 180 cm
Masa ciała 84 kg
Klub American Top Team
Zwycięstwa 35
Przez nokauty 13
Przez poddania 16
Przez decyzje 6
Porażki 15
Remisy 2
Nieodbyte 2

Denis Kang (ur. 17 września 1977 w Saint-Pierre i Miquelon) − kanadyjski zawodnik mieszanych sztuk walki (MMA). Były zawodnik m.in. PRIDE FC oraz UFC.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Kang urodził się we wspólnocie francuskiej na archipelagu Saint-Pierre i Miquelon. Ojciec był Koreańczykiem, a matka Francuzką. Po czasie przenieśli się na Wyspy Kanaryjskie, a następnie w 1988 roku zamieszkali na stałe w Kanadzie (Północne Vancouver - Kolumbia Brytyjska). Kang biegle włada czterema językami: angielskim, francuskim, hiszpańskim oraz portugalskim. Ma młodszego brata Juliena Kanga który jest aktorem w Korei Południowej.

Mieszane sztuki walki[edytuj | edytuj kod]

Kang zawodowo w MMA zadebiutował w 1998 roku. Początkowo walczył na lokalnych kanadyjskich galach i turniejach notując do 2000 roku pięć zwycięstw oraz dwie porażki. We wrześniu 2000 roku związał się z japońską organizacją Pancrase. Stoczył dla niej trzy pojedynki - wygrywając jeden pojedynek (przez kontuzję rywala) i przegrywając dwa m.in. z ówczesnym mistrzem tej organizacji Keiichiro Yamamiyą. Lata 2002-2004 to głównie walki na kanadyjskich i amerykańskich mniejszych galach. 5 grudnia 2003 roku zremisował z Andriejem Siemienowem na rosyjskiej gali M-1 Global.

Spirit MC / PRIDE FC[edytuj | edytuj kod]

Po serii sześciu pojedynków bez porażki na początku 2004 roku związał się z koreańską organizacją Spirit Martial Challenge. W pierwszego roku stoczył dla koreańskiej organizacji siedem pojedynków - wszystkie wygrał przed czasem oraz zwyciężył w turnieju Spirit MC 5 - 2004 GP Unlimited. Niepokonany od czternastu pojedynków Kang w 2005 roku został zakontraktowany przez czołową światową organizacje PRIDE FC. 3 kwietnia tego samego roku w swoim debiucie na gali PRIDE Bushido 6 poddał w 1. rundzie dźwignią prostą na staw łokciowy Takahiro Obę. W kolejnym pojedynku w japońskiej organizacji 17 lipca na PRIDE Bushido 8, zmierzył się ponownie z Rosjaninem Andriejem Siemienowem z którym przed dwoma laty zremisował. Po 2-rundowym pojedynku sędziowie jednogłośnie orzekli zwycięstwo Kanga.

Pod koniec 2005 roku mając możliwość w kontrakcie z PRIDE toczenia pojedynków dla innych organizacji zmierzył się na gali Spirit MC 7 - Middleweight GP Final z Robertem Villegasem. Pojedynek został uznany za no-contest z powodu zderzenia się głowami przez zawodników i niemożności kontynuowania walki przez Villegasa.

2 kwietnia 2006 roku na gali PRIDE Bushido 10 zmusił do poddania się ciosami kolanami Brytyjczyka Marka Weira, a 20 dni później pokonał przez TKO (ciosy pięściami) w 12 sekund Amerykanina Alberta Basconcellesa na gali Spirit MC 8 - Only One. 4 czerwca tego samego roku wystartował w turnieju PRIDE 2006 Grand Prix w wadze półśredniej. W rundzie otwierającej turniej na gali PRIDE Bushido 11 błyskawicznie znokautował w niespełna 15 sekund Brazylijczyka Murilo Rue. W ćwierćfinale organizowanym na gali Bushido 12 poddał Rosjanina Amara Sułojewa, a w półfinale turnieju na Bushido 13 zwyciężył na punkty Japończyka Akihiro Gono. Finał turnieju odbył się na tej samej gali. Kang pierwotnie miał zmierzył się z Brazylijczykiem Paulo Filho, ale ze względu na kontuzję Brazylijczyka którą doznał w półfinałowym pojedynku w zastępstwie zmierzył się z zawodnikiem gospodarzy Kazuo Misakim (który przegrał w półfinale z Filho). Po 3-rundowym, bardzo wyrównanym pojedynku sędziowie orzekli niejednogłośnie zwycięstwo Misakiego.

4 miesiące po przegranej w finale Grand Prix z Misakim, zdobył pas mistrzowski Spirit MC w wadze ciężkiej wygrywając na punkty z Koreańczykiem Jung Gyu Choiem.

W ciągu następnego roku stoczył cztery pojedynki. Przegrywał m.in. z Japończykiem Yoshihiro Akiyamą przez nokaut na Hero's 2007 in Korea oraz w pierwszej rundzie turnieju DREAM Grand Prix wagi średniej z Ormianinem Gegardem Mousasim przez poddanie (duszenie trójkątne). Wygrywał natomiast z Koreańczykiem Kim Jae Youngiem broniąc tym samym pas mistrzowski Spirit MC w wadze ciężkiej oraz z Marvinem Eastmanem na gali Raw Combat: Redemption - oba zwycięstwa przez nokaut.

Kang (z prawej) i Michael Bisping na ważeniu przed UFC 105

UFC[edytuj | edytuj kod]

W 2009 roku związał się z amerykańską organizacją Ultimate Fighting Championship. W swoim pierwszym pojedynku zmierzył się z Amerykaninem Alanem Belcherem na gali UFC 93: Franklin vs Henderson. Kang przegrał przez poddanie (duszenie gilotynowe) pod koniec 2. rundy. Drugi pojedynek stoczył 18 kwietnia na UFC 97 w którym pokonał Francuza Xaviera Foupa-Pokama na punkty. 14 listopada tego samego roku na gali UFC 105 przegrał przez TKO z Brytyjczykiem Michaelem Bispingiem w 2. rundzie. Kang za ten pojedynek otrzymał bonus finansowy za "walkę wieczoru" ale nie uchroniło go to przed zwolnieniem z organizacji.

Lata 2010-2012[edytuj | edytuj kod]

Po zwolnieniu z UFC wygrał z Dae Won Kimem przez poddanie na gali W-1: Judgment day. 18 lipca 2010 roku zremisował z Paulo Filho na Impact FC 2 w Sydney. W 2011 roku związał się z koreańską organizacją Road FC. W pierwszym pojedynku dla tej organizacji pokonał Eun Soo Lee przez decyzję sędziów. W czasie trwania kontraktu z Road FC stoczył przegrany pojedynek z Amerykaninem Jessem Taylorem na gali Battlefield Fight League 8: Island Beatdown. Kolejne dwa pojedynki w koreańskiej organizacji przegrał, najpierw z Seungem Bae Whi na Road FC 3: Explosion, a następnie z Shungo Oyamą na Road FC 5: Night of Champions - oba w identyczny sposób przez TKO - ciosy kolanami. Fatalny ciąg trzech przegranych pojedynków przerwał 16 czerwca 2012 roku. W swojej czwartej walce w Road FC znokautował Koreańczyka Hae Suk Sona w 1. rundzie.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]