Didier de Radiguès

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Didier de Radiguès (ur. 27 marca 1958 w Leuven) – belgijski motocyklista.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

250 cm³[edytuj | edytuj kod]

W MMŚ Didier zadebiutował w 1980 roku, podczas GP Holandii. Udział w rywalizacji ćwierćlitrówek powtórzył w GP Niemiec. Zajął w nich odpowiednio dziewiąte i sżóste miejsce, dzięki czemu w klasyfikacji generalnej uplasował się na 18. pozycji. Dosiadał wówczas motocykl Yamahy.

W kolejnym sezonie wystartował w siedmiu rundach. Reprezentując ekipę Johnson-Yamaha, we wszystkich wyścigach dojechał w czołowej dziesiątce, najwyżej plasując się podczas GP Czech, gdzie zajął czwartą lokatę. Zdobyte punkty sklasyfikowały go na 9. miejscu.

W 1982 roku Belg wziął udział w czterech eliminacjach, w zespole Chevallier-Yamaha. Zaprezentował monce osiągi, będąc trzykrotnie na podium. W GP Jugosławii sięgnął po pierwsze w karierze pole position oraz zwycięstwo. Po raz drugi z pierwszej pozycji startował podczas GP Finlandii. Ostatecznie zmagania zakończył na 6. lokacie.

Drugi sezon współpracy z ekipą był najlepszym rokiem w karierze de Radiguèsa. W ciągu dzesięciu wyścigów, czterokrotnie meldował się w czołowej trójce, stając na najwyższym stopniu podczas GP Belgii. Tyle samo razy startował również z pole position. W klasyfikacji końcowej znalazł się na 3. pozycji.

Do serii powrócił w roku 1989. Dosiadając motocykl Aprilii, nie miał jednak udanego sezonu, w którym pięciokrotnie zamledował się w pierwszej dziesiątce. Najlepszy wynik osiągnął w GP Austrii, gdzie zajął piątą pozycję. Podczas zmagań w Belgii uzyskał pole position, jednakże w wyścigu nie dojechał do mety. Uzyskane punkty uplasowały go na 12. miejscu.

Ostatni sezon w pośredniej kategorii był niewiele bardziej udany dla Didiera. Tym razem sześciokrotnie znalazł się w czołowej dziesiątce, a podczas GP Belgii po raz ostatni w karierze stanął na podium, zajmując drugie miejsce. Pomimo większej zdobyczy punktowej, w klasyfikacji końcowej ponownie usytuował się na 12. lokacie.

350 cm³[edytuj | edytuj kod]

W kategorii 350 cm³ Belg zadebiutował w 1981 roku, podczas GP Wielkiej Brytanii. Reprezentując ekipę Johnson-Yamaha, zmagania zakończył na wysokim czwatym miejscu. Ostatecznie rywalizację ukończył na 17. pozycji.

W kolejnym roku de Radiguès ścigał się w barwach zespołu Chevallier-Yamaha. Didier spisał się znakomicie, będąc na podium we wszystkich pięciu rundach, z czego dwukrotnie na najwyższym stopniu (w GP Narodów i Czech). Dzięki zdobytym punktom ostatnim w historii serii został wicemistrzem świata.

500 cm³[edytuj | edytuj kod]

W 1983 roku Didier zadebiutował w najwyższej kategorii 500 cm³. Dosiadając motocykl Hondy, sześciokrotnie przystąpił do rywalizacji, jednak w żadnym z wyścigów nie dojechał w czołowej dziesiątce.

W kolejnym sezonie Belg podpisał kontrakt z zespołem Elf-Chevallier Honda. Już w pierwszej rundzie (o GP RPA) de Radiguès znalazł się na czwartym miejscu. Dalsza część rywalizacji nie układała się jednak po myśli Didiera, który zaledwie cztery razy dojechał do mety (trzykrotnie w czołowej szóstce). Zdobyte punkty sklasyfikowały go na 9. pozycji.

W roku 1985 sytuacja diametralnie się zmieniła i Didier w zaledwie dwóch rundach nie przeciął linii mety. We wszystkich ukończonych wyścigach reprezentant Belgii dojeżdżał w czołowej dziesiątce, najlepszą lokatę uzyskując podczas GP Wielkiej Brytanii, gdzie zmagania zakończył na czwartej pozycji. W klasyfikacji generalnej uplasował się na 8. miejscu.

W sezonie 1986 Belg startował w ekipie Rollstar-Honda. Podczas GP Wielkiej Brytanii po raz pierwszy w karierze stanął na podium, zajmując drugą pozycję. Pomimo absencji w trzech eliminacjach oraz nieznacznie mniejszego dorobku punktowego, zmagania zakończył na 7. lokacie.

W kolejnym roku startów de Radiguès przeniósł się do zespołu korzystającego z motocykli Cagiva. Słabsza maszyna znacząco wpłynęła na rezultaty uzyskiwane przez Didiera. Belg w zaledwie czterech rundach zdobył punkty. Najlepiej zaprezentował się podczas GP Brazylii, w którym znalazł się na czwartej lokacie. Skromny dorobek punktowy sklasyfikował go na 12. pozycji.

W 1987 roku związał się z bardziej konkurencyjną ekipą – Marlboro-Yamaha. Osiągi Didiera znacznie poprawiły, gdyż w większości wyścigach uplasował się w czołowej ósemce. W GP Australii po raz ostatni w karierze zameldował się w pierwszej trójce, zajmując drugą lokatę, uzyskując przy tym najszybsze okrążenie wyścigu. Pula ponad stu punktów zagwarantowała mu 7. miejsce w klasyfikacji końcowej.

Do królewskiej klasy powrócił w sezonie 1991. Reprezentując stajnię Lucky Strike-Suzuki, tylko w jednej rundzie nie dojechał do mety. Dziesięciokrotnie znalazł się w czołowej ósemce, najwyższą pozycję osiągając podczas GP Holandii, gdzie zajął piąte miejsce. Ostatecznie zmagania zakończył na 8. lokacie, będąc jednak wyraźnie w cieniu swojego partnera Kevina Schwantza, który wygrał pięć wyscigów i w klasyfikacji zajął 3. pozycję. W grudniu osiągnął sukces, w postaci zwycięstwa w Grand Prix Makau. Po tym sezonie Didier zakończył karierę motocyklową.

Wyścigi samochodowe[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery motocyklowej, reprezentant Belgii postanowił spróbować swych sił w wyścigach wytrzymałościowych. W 1997 roku wraz z rodakiem Markiem Duezem oraz Francuzem Érikiem Hélarym zwyciężył w 24-godzinnym wyścigu na torze Spa-Francorchamps. W latach 1998-2002 rywalizował w 24h Le Mans. Partnerowali mu m.in. były motocyklowy mistrz świata Wayne Gardner oraz były kierowca Formuły 1 Emanuele Naspetti. Żadnego z wyścigów jednak nie ukończył.

W 2001 roku brał udział w mistrzostwach American Le Mans Series. Startując w klasie LMP675, osiągnął ogromny sukces w postaci sześciu zwycięstw i ostatecznie mistrzostwa serii. Wygraną odniósł z różnymi kierowcami – rodakami Erikiem van de Poele oraz Bruno Lambertem, Wenezuelką Milką Duno i Kanadyjczykiem Johnem Grahamem.

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

System punktowy od 1969 do 1987:

Pozycja 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10
Punkty 15 12 10 8 6 5 4 3 2 1

System punktowy od 1988 do 1992:

Pozycja 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15
Punkty 20 17 15 13 11 10 9 8 7 6 5 4 3 2 1
Rok Klasa Zespół Motocykl 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 Punkty Pozycja
1980 250 cm³ Yamaha TZ250 NAT
-
ESP
-
FRA
-
YUG
-
NED
8
BEL
-
FIN
-
GBR
-
CZE
-
GER
6
8 18
1981 250 cm³ Johnson-Yamaha TZ250 ARG
9
GER
-
NAT
-
FRA
-
ESP
-
NED
10
BEL
5
RSM
10
GBR
6
FIN
-
SWE
8
CZE
4
26 9
350 cm³ Johnson-Yamaha TZ350 ARG
-
AUT
-
GER
-
NAT
-
YUG
-
NED
-
GBR
4
CZE
-
8 17
1982 250 cm³ Chevallier-Yamaha TZ250 FRA
-
ESP
-
NAT
-
NED
-
BEL
3
YUG
1
GBR
10
SWE
-
FIN
2
CZE
-
RSM
-
GER
-
38 6
350 cm³ Chevallier-Yamaha TZ350 ARG
3
AUT
-
FRA
2
NAT
1
NED
-
GBR
2
FIN
-
CZE
1
GER
-
64 2
1983 250 cm³ Chevallier-Yamaha TZ250 RSA
2
FRA
4
NAT
9
GER
3
ESP
NS
AUT
2
YUG
NS
NED
7
BEL
1
GBR
9
SWE
8
68 3
500 cm³ Honda Honda NS500 RSA
-
FRA
NS
NAT
-
GER
-
ESP
13
AUT
-
YUG
-
NED
-
BEL
NS
GBR
NS
SWE
20
RSM
NS
0 -
1984 500 cm³ Elf-Chevallier Honda Honda NS500 RSA
4
NAT
12
ESP
NS
AUT
NS
GER
NS
FRA
6
YUG
6
NED
NC
BEL
NS
GBR
NS
SWE
NS
RSM
5
24 9
1985 500 cm³ Elf-Honda Honda NS500 RSA
7
ESP
6
GER
5
NAT
10
AUT
6
YUG
7
NED
6
BEL
7
FRA
NS
GBR
4
SWE
6
RSM
NC
47 8
1986 500 cm³ Rollstar-Honda Honda NS500 ESP
-
NAT
5
GER
5
AUT
-
YUG
-
NED
9
BEL
7
FRA
8
GBR
2
SWE
6
RSM
7
42 7
1987 500 cm³ Cagiva Cagiva GP500 JPN
NS
ESP
NS
GER
12
NAT
NS
AUT
12
YUG
-
NED
6
FRA
NS
GBR
6
SWE
8
CZE
12
RSM
NS
POR
NS
BRA
4
ARG
NS
21 12
1988 500 cm³ Marlboro-YYamaha Yamaha YZR500 JPN
9
USA
8
ESP
8
EXP
6
NAT
NS
GER
7
AUT
2
NED
12
BEL
4
YUG
6
FRA
7
GBR
7
SWE
7
CZE
NS
BRA
9
120 7
1989 250 cm³ Aprilia RS250 JPN
14
AUS
9
USA
14
ESP
NS
NAT
NS
GER
NS
AUT
5
YUG
NS
NED
6
BEL
NS
FRA
9
GBR
NS
SWE
7
CZE
13
BRA
NS
51 12
1990 250 cm³ Aprilia RS250 JPN
NS
USA
-
ESP
9
NAT
NS
GER
NS
AUT
9
YUG
NS
NED
7
BEL
2
FRA
7
GBR
11
SWE
17
CZE
NS
HUN
13
AUS
7
66 12
1991 500 cm³ Lucky Strike-Suzuki Suzuki RGV500 JPN
14
AUS
10
USA
10
ESP
8
ITA
NS
GER
6
AUT
8
EUR
10
NED
5
FRA
7
GBR
8
RSM
8
CZE
7
VDM
8
MAL
8
105 8

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]