Dipodomys heermanni
| Dipodomys heermanni[1] | |
| Le Conte, 1853 | |
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ssaki |
| Podgromada | ssaki żyworodne |
| Rząd | gryzonie |
| Podrząd | Castorimorpha |
| Rodzina | szczuroskoczkowate |
| Rodzaj | Dipodomys |
| Gatunek | Dipodomys heermanni |
| Podgatunki | |
|
zobacz opis w tekście |
|
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
Dipodomys heermanni – gatunek gryzonia z rodziny szczuroskoczkowatych. Występuje na terenie Stanów Zjednoczonych. Żyje na obszarze od zatoki Suisun w północnej Kalifornii do rejonów Zatoki Morro na południu. Zamieszkuje suche doliny górskie położone do 1000 m n.p.m. Preferuje otwarte, trawiaste tereny i chaparral, pojawia się także w rzadkich lasach i na obrzeżach pustyni Sonora[2].
Dipodomys heermanni zamieszkuje nory wykopane w miękkiej glebie. Nory służą jako schronienie podczas odpoczynku, a także jako miejsce narodzin młodych. Rozmnażają się głównie od lutego do października. Najwięcej młodych rodzi się w kwietniu. Ciąża trwa 30 do 32 dni. Miot liczy od 2 do 5 młodych. Przebywają one pod opieką dorosłych osobników przez 4 do 6 tygodni. Samice mogą rozmnażać się już podczas pierwszego roku życia[2].
Żywią się głównie nasionami oraz zielnymi częściami roślin. Dietę uzupełniają niewielką ilością owadów. Dipodomys heermanni poszukuje pożywienia na powierzchni ziemi. Jest to gatunek nocny, preferuje spokojne noce – deszcz, mgła lub silne światło Księżyca może ograniczać jego aktywność. Badania w hrabstwie San Luis Obispo wykazały, że gryzonie te wykazywały minimalną aktywność w styczniu i lutym, następnie wzrastała ona aż do początku lata. W połowie lata zwierzęta ponownie były mniej aktywne. Jesienią aktywność ponownie wzrosła[2].
Podgatunki [edytuj]
Wyróżnia się dziewięć podgatunków Dipodomys heermanni[3]:
- D. heermanni arenae Boulware, 1943
- D. heermanni berkeleyensis Grinnell, 1919
- D. heermanni dixoni Grinnell, 1919
- D. heermanni goldmani Merriam, 1904
- D. heermanni heermanni Le Conte, 1853
- D. heermanni jolonensis Grinnell, 1919
- D. heermanni morroensis (Merriam, 1907)
- D. heermanni swarthi Grinnell, 1919
- D. heermanni tularensis Merriam, 1904
Przypisy
- ↑ Dipodomys heermanni w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 Dipodomys heermanni. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
- ↑ Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Dipodomys heermanni. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 25 listopada 2009]
