Diuretyki pętlowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Diuretyki pętlowe – grupa silnie działających leków moczopędnych. Ich skuteczność dochodzi do 25-30%[potrzebne źródło].

Mechanizm działania[edytuj | edytuj kod]

Hamują resorpcję zwrotną jonu chlorkowego we wstępującym odcinku pętli Henlego i w następstwie jonu sodowego. Pociąga to za sobą zwiększone wydalanie potasu.

Mają również wpływ na hemodynamikę w mechanizmach pozanerkowych.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Leki stosowane w stanach nagłych wymagających szybkiego zmniejszenia objętości płynów krążących. Mogą być wykorzystane łącznie z dużymi objętościami płynów do uzyskania diurezy forsowanej w leczeniu zatruć.

Ponadto w stanach ze znacznie obniżonym GFR (niewydolność nerek), w ciężkiej niewydolności krążenia, obrzęku płuc, ciężkim nadciśnieniu tętniczym.

Działania niepożądane[edytuj | edytuj kod]

Silne działanie powoduje możliwość powstania dużych zaburzeń elektrolitowych: może wystąpić hipowolemia, hiponatremia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hipokalcemia zasadowica z niedoboru chloru. Niektóre diuretyki pętlowe mogą być silnie ototoksyczne. Do tego mogą dojść ortostatyczne spadki ciśnienia tętniczego, z zapaścią włącznie. Wymagają (z racji dużej siły działania) odpowiednich wskazań i ścisłej kontroli elektrolitów, zwłaszcza przy stosowaniu glikozydów naparstnicy.

Leki należące do grupy[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.