Hipokalcemia
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
 |
Ten artykuł należy dopracować zgodnie z zaleceniami edycyjnymi: poprawić styl – powinien mieć encyklopedyczną formę, zweryfikować treść i dodać źródła. Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu. |
| Hipokalcemia | |||||||||||
|
|||||||||||
|
|||||||||||
|
|||||||||||
Hipokalcemia - stan, w którym stężenie wapnia całkowitego w surowicy krwi jest niższe od 2,25 mmol/l.
Objawy hipokalcemii [edytuj]
- tężyczka
- objaw „ręki położnika”
- demineralizacja tkanki kostnej:
Najczęstsze przyczyny [edytuj]
- niedoczynność przytarczyc
- niedobór witaminy D, który jest wynikiem zaburzenia jej metabolizmu, zachodzącego w różnych tkankach organizmu (skóra, wątroba, nerka, jelito cienkie)
- zaburzenia gospodarki wapniowej
- zaburzenie wchłaniania wapnia z przewodu pokarmowego
- ostre zapalenie trzustki
- nadmierna utrata wapnia z moczem, która może być wywołane przez stosowanie leków moczopędnych
- nadmierna ilość kwasu szczawiowego który wiąże wapń w nierozpuszczalny szczawian wapnia
W przypadku nieodpowiedniej zawartości wapnia w diecie organizm pobiera go z kości powodując osteoporozę lub krzywicę. Aby wapń został wchłonięty prawidłowo niezbędna jest witamina D3 w dawce ściśle wyznaczonej przez lekarza. Kobiety w okresie menopauzy i po niej mogą rocznie tracić około 1% masy kostnej.
