Dom Rietvelda w Utrechcie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Dom Rietvelda w Utrechcie
Dom Rietvelda w Utrechcie
Państwo  Holandia
Miejscowość Utrecht
Styl architektoniczny modernistyczny
Architekt Gerrit Rietveld
Pierwszy właściciel Truus Schröder-Schräder
Położenie na mapie Utrechtu
Mapa lokalizacyjna Utrechtu
Dom Rietvelda w Utrechcie
Dom Rietvelda w Utrechcie
Położenie na mapie Holandii
Mapa lokalizacyjna Holandii
Dom Rietvelda w Utrechcie
Dom Rietvelda w Utrechcie
Ziemia 52°05′07,20″N 5°08′51,35″E/52,085333 5,147597Na mapach: 52°05′07,20″N 5°08′51,35″E/52,085333 5,147597
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Rietveld Schröderhuis (Rietveld Schröder House)a
Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO
Typ kulturowe
Spełniane kryterium I, II
Charakterystyka #965
Regionb Europa i Ameryka Północna
Historia wpisania na listę
Wpisanie na listę 2000
na 24. sesji
a Oficjalna nazwa wpisana na liście UNESCO
b Oficjalny podział dokonany przez UNESCO

Dom Rietvelda w Utrechcie (ndr. Rietveld Schröderhuis) – modernistyczna (konstruktywistyczna) willa w Utrechcie, zaprojektowana przez holenderskiego architekta Gerrita Rietvelda. Jedno ze sztandarowych dzieł grupy De Stijl.

Willę zaprojektowano dla dr Truus Schröder-Schräder i trójki dzieci w 1924. Zamieszkana była do 1985. Dom został odrestaurowany przez Bertusa Mulderta (1979) i obecnie jest otwarty dla zwiedzających. W 2000 został wpisany na listę Światowego Dziedzictwa UNESCO[1].

Dom został zbudowany w oparciu o podstawowe zasady estetyki grupy De Stijl, pod znaczącym wpływem twórczości Kazimierza Malewicza – geometryczne, białe płaszczyzny, proste poręcze, prostokątne otwory okienne z czarnymi obramowaniami. Elementaryzm nakazywał podzielenie budynku na części składowe, jednakowo znaczące w projektowaniu i odbiorze. Obiekt przestał być całością z wyodrębnionymi szczegółami – stał się sumą specjalnie izolowanych części. Zignorowano hierarchię znaczeń poszczególnych elementów – fragmenty uzyskały pełną niezależność, w myśl pełnego uplastycznienia bryły, która stała się wielką rzeźbą przestrzenną w niewielkim ogrodzie. Nastąpiło rozbicie tej bryły i rozdzielenie spójnego obrazu budynku na części geometryczne (płaszczyzny, figury – przede wszystkim kwadraty i prostokąty akcentowane podstawowymi barwami). Przekreślono granice pomiędzy zewnętrzną i wewnętrzną sferą budynku – meble i wyposażenie wnętrz było utrzymane w tej samej gamie formalnej, co elewacje.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Rietveld Schröderhuis (Rietveld Schröder House) (ang.). UNESCO World Heritage Centre. [dostęp 2014-05-09].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Tadeusz Broniewski, Historia architektury dla wszystkich, t. IV: Ostatnie dwa stulecia, Ossolineum, Warszawa – Wrocław – Kraków, 1967, ISBN 978-83-7503-058-7.
  2. Jakub Wujek, Mity i utopie architektury XX wieku, Arkady, Warszawa, 1986, ISBN 83-213-3259-5.