Dom Rietvelda w Utrechcie
| Dom Rietvelda w Utrechcie | |
 |
|
| Państwo |  Holandia |
| Miejscowość | Utrecht |
| Styl architektoniczny | modernistyczny |
| Architekt | Gerrit Rietveld |
| Pierwszy właściciel | Truus Schröder-Schräder |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
| Rietveld Schröderhuis (Rietveld Schröder House)a |
|
| Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO | |
| Typ | kulturowe |
| Spełniane kryterium | I, II |
| Charakterystyka | #965 |
| Regionb | Europa i Ameryka Północna |
| Historia wpisania na listę | |
| Wpisanie na listę | 2000 na 24. sesji |
| a Oficjalna nazwa wpisana na liście UNESCO b Oficjalny podział dokonany przez UNESCO |
|
Dom Rietvelda w Utrechcie (ndr. Rietveld Schröderhuis) – modernistyczna (konstruktywistyczna) willa w Utrechcie, zaprojektowana przez holenderskiego architekta Gerrita Rietvelda. Jedno ze sztandarowych dzieł grupy De Stijl.
Willę zaprojektowano dla dr Truus Schröder-Schräder i trójki dzieci w 1924. Zamieszkana była do 1985. Dom został odrestaurowany przez Bertusa Mulderta (1979) i obecnie jest otwarty dla zwiedzających. W 2000 został wpisany na listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.
Dom został zbudowany w oparciu o podstawowe zasady estetyki grupy De Stijl, pod znaczącym wpływem twórczości Kazimierza Malewicza – geometryczne, białe płaszczyzny, proste poręcze, prostokątne otwory okienne z czarnymi obramowaniami. Elementaryzm nakazywał podzielenie budynku na części składowe, jednakowo znaczące w projektowaniu i odbiorze. Obiekt przestał być całością z wyodrębnionymi szczegółami – stał się sumą specjalnie izolowanych części. Zignorowano hierarchię znaczeń poszczególnych elementów – fragmenty uzyskały pełną niezależność, w myśl pełnego uplastycznienia bryły, która stała się wielką rzeźbą przestrzenną w niewielkim ogrodzie. Nastąpiło rozbicie tej bryły i rozdzielenie spójnego obrazu budynku na części geometryczne (płaszczyzny, figury – przede wszystkim kwadraty i prostokąty akcentowane podstawowymi barwami). Przekreślono granice pomiędzy zewnętrzną i wewnętrzną sferą budynku – meble i wyposażenie wnętrz było utrzymane w tej samej gamie formalnej, co elewacje.
[edytuj] Zobacz też
[edytuj] Bibliografia
- Tadeusz Broniewski, Historia architektury dla wszystkich, t. IV: Ostatnie dwa stulecia, Ossolineum, Warszawa – Wrocław – Kraków, 1967, ISBN 978-83-7503-058-7.
- Jakub Wujek, Mity i utopie architektury XX wieku, Arkady, Warszawa, 1986, ISBN 83-213-3259-5.
