Domitianus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Domitianus
Imiona Domitianus
Czas panowania około 271
Data śmierci około 271
Lista cesarzy rzymskich

Domitianus (Domicjan II) – uzurpator galijski z 3 ćwierci III w. n.e. Znany jedynie z dwóch odnalezionych przypadkowo monet[a] wybitych w jego imieniu. Utożsamiany ze wspomnianym przez starożytnych autorów wodzem Domitianusem, który za rządów cesarza Galiena (253-268 n.e.) pokonał syryjskich uzurpatorów Makrianów.

Do niedawna dyskutowano jego istnienie jako wątpliwe[1], kwestionując autentyczność unikatowej monety znalezionej (1900) w skarbie z Cléons (Francja)[b]. Znalezienie w Anglii (2003) drugiego egzemplarza w tzw. II skarbie z Chalgrove[2] potwierdziło nie tylko autentyczność pierwszego, lecz pozwoliło też na uściślenie chronologii tych numizmatów obejmującej lata 269-272 n.e. Prawdopodobne, iż wówczas Domicjan II mógł mieć udział w usunięciu uzurpatora Wiktoryna (269-271) i tym samym stał się rywalem Tetryka (271-274), z którym widocznie przegrał walkę o panowanie w Imperium Galliarum. Buntownicze obwołanie go przez wojska cesarzem mogło nastąpić w przymusowej sytuacji zagrożenia najazdami barbarzyńskimi w początkach rządów Aureliana[c].

Historia Augusta trzykrotnie wspomina Domicjana, który pokonał obu Makrianów[d], jako "najdzielniejszego i najenergiczniejszego" z wodzów Aureolusa (zbuntowanego później przeciw Galienowi), i wywodzącego swe pochodzenie od cesarza Domicjana i Domitylli (Tir. trig. 12, 13 ; 13, 3 ). Jest to zapewne ten sam dowódca[e], o którym w innym miejscu mowa, iż "ogłosił się cesarzem jako przeciwnik Galiena" (Vit. Gal. 2, 6)[3]. Zosimos wymienia go wśród planujących bunt przeciw Aurelianowi (Historia nova I.XLIX,2)[4] , co byłoby zgodne z datowaniem obu monet na początek 271 r., tj. czas kampanii Aureliana przeciw germańskim Alamanom i Jutungom po klęsce pod Placentią[5].

Niekiedy mylony z uzurpatorem Domicjanem (Lucius Domitius Domitianus), który krótkotrwale (296-297 n.e.) przechwycił władzę w Egipcie.

Uwagi

  1. Bite tym samym stemplem antoniniany (dwudenary) typu Concordia Militum, charakterystyczne dla ówczesnych cesarzy i uzurpatorów z szeregów armii. P. H. Webb uznając autentyczność pierwszego, skatalogował go w Roman Imperial Coinage (1933). Legenda (inskrypcja) awersu (IMP C DOMITIANVS PF AVG) nie ujawnia pełnej (rozwiniętej) postaci nazwiska tego władcy.
  2. Dokładniej – w gminie Haute-Goulaine, 28 listopada 1900 r.; znalazcą był F. Chaillou (właściciel). Pierwszy opis znaleziska dał płk F. M. Allotte de la Fuÿe (Une monnaie du tyran Domitianus [w] Revue Numismatique (1901), ss. 319-324). Moneta uznana później za zaginioną, lecz równolegle z odkryciem drugiego egzemplarza odnaleziona w muzeum w Nantes (S. Estiot, G. Salaoün, L'usurpeur Domitianus [w] Revue Numismatique 160 (2004), ss. 201-213).
  3. F. Hartmann sądzi, że nastąpiło to w sąsiedztwie granicy nad górnym Dunajem bądź we wschodniej Galii (Herrscherwechsel und Reichskrise. Untersuchungen..., Frankfurt - Bern 1982, s. 64).
  4. Rzeczywistymi uzurpatorami w Syrii byli wówczas zbuntowany prefekt (namiestnik) Ballista i Makrian (ojciec), ale nominalnymi władcami ogłoszono dwóch synów tego ostatniego – Makriana (młodszego) i Kwietusa, co bezwzględnie potwierdza materiał numizmatyczny. Wg aktualnych ustaleń uzurpacja przypada na 260-261 r. n.e. (R. B. Kankelfitz, Römische Münzen von Pompejus bis Romulus, Augsburg 1996, ss. 343-345).
  5. A. Birley uważa za problematyczne samo istnienie tego wodza znanego jedynie z tak niepewnego źródła jak Historia Augusta i wzmiankowanego tylko przez jednego (nierozpoznanego dotąd) autora – Trebeliusza Poliona (Der Neue Pauly. Enzyklopädie der Antike, Stuttgart - Weimar 1997, t. 3, kol. 750).

Przypisy

  1. L. Okamura, Forging an Usurper in Late Roman Aquitania [w] Hermes 120 (1992), ss. 103-109.
  2. R. A. Abdy, The second known specimen of a coin of Domitian recorded in a hoard from Oxfordshire [w] Revue Numismatique 160 (2004), ss. 219-221.
  3. Historycy cesarstwa rzymskiego, Warszawa 1966, s. 316 ; 340.
  4. Zosimos, Nowa historia, Warszawa 2012, s. 85.
  5. Słownik cesarzy rzymskich, Poznań 2001, s. 173.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • S. Estiot, G. Salaoün, L'usurpeur Domitianus [w] Revue Numismatique (Paris), t. 160 (2004); ss. 201-218.
  • A. H. M. Jones, J. R. Martindale, J. Morris, Prosopography of the Later Roman Empire, t. I: AD 260-395. Cambridge 1971 ; s. 262.
  • D. Kienast, Römische Kaisertabelle. Grundzüge einer römischen Kaiserchronologie. Darmstadt 1996 ; s. 237.
  • P. H. Webb, Roman Imperial Coinage, t. V, cz. 2. London 1933/2003 ; s. 578, 590, tab. XX.12.