Galien

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Zobacz też: inne znaczenia.
Galien
Gallienus bust.jpg
Imiona Publius Licinius Egnatius Gallienus
Panował jako Imperator Caesar Publius Licinius Egnatius Gallienus Augustus
zaliczony w poczet bogów jako Divus Gallienus
Czas panowania 253 r.268 r.
Data urodzin 218 r.
Data śmierci 268 r.Mediolan
Lista cesarzy rzymskich
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Galienus, Publius Licinius Egnatius (218-268) – syn Waleriana I, cesarz rzymski od 253 roku (junior) i od 260 samodzielnie. Z żoną Saloniną miał trzech synów Waleriana II, Saloninusa i Marinianusa. Jego panowanie jest okresem postępującego rozpadu imperium, z którym cesarz zdaniem historyków nie potrafił sobie poradzić.

Wstrzymał rozpoczęte przez ojca Waleriana prześladowania chrześcijan, argumentując, iż nie można siłą wymuszać przekonań religijnych[1].

Zreformował armię tworząc tzw. vexillationes – rezerwowe oddziały, stacjonujące na terytorium kraju, które w razie potrzeby ruszały do boju, a także wprowadzając duże oddziały jazdy, która dotąd pełniła tylko funkcje pomocnicze (dowódcą formacji jazdy został Aureolus, który później ogłosił się cesarzem)[2].

Galien pozbawił senatorów wszelkich stanowisk w wojsku i administracji, zastępując ich ekwitami. Zdaniem Aleksandra Krawczuka to posunięcie przyczyniło się do późniejszego przedstawiania postaci Galiena w niekorzystny sposób przez historyków pochodzących ze stanu senatorskiego[3].

Za panowania Galiena tereny cesarstwa nękały ataki Persów, Franków, Alamanów i Gotów, którzy w 267 r. zdobyli Ateny[4]. W Galii cesarski namiestnik Postumus ogłosił się cesarzem tworząc oddzielne cesarstwo galijskie[5], a na wschodzie król Palmiry Odenat [6]usamodzielnił swój kraj włączony ponownie w granice imperium dopiero przez Aureliana. W 268 roku, podczas oblężenia Mediolanu, w którym bronił się uzurpator Aureolus, cesarz i jego żona oraz syn Marianinus zostali zamordowani w wyniku spisku oficerów[7].

Po śmierci został zaliczony w poczet bogów.

Galien żywo interesował się zagadnieniami filozoficznymi. Na jego dworze działał Plotyn, twórca neoplatonizmu[1].

Małżeństwo cesarza z Saloniną często uchodzi za przykład wyjątkowej wierności i zgodności małżonków, jednak pogląd ten w kontekście relacji historyków wydaje się być błędny, gdyż zachowały się relacje o romansie cesarza z Pipą, córką króla Markomanów[8].

Przypisy

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Historycy cesarstwa rzymskiego. Żywoty cesarzy od Hadriana do Numeriana. Warszawa: Iskry, 1966.
  • Aleksander Krawczuk: Poczet cesarzy rzymskich. Warszawa: Iskry, 1991. ISBN 83-207-1099-5.


Poprzednik
Walerian I
Imperatores Romani.svg Cesarz rzymski
253268
(współrządy z Walerianem II i Saloninem)
Imperatores Romani.svg Następca
Klaudiusz II Gocki