Dromon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bizantyjski dromon
Bizantyński dromon. Bardzo podobną budowę posiadał chelandion

Dromon, dromona (gr. drómon) – okręt wiosłowo-żaglowy, używany na Morzu Śródziemnym po upadku Cesarstwa rzymskiego przez floty Bizancjum (główny typ okrętu wojennego) i Arabów. Budowany w różnych wariantach od V do XII w. Zastąpił wcześniej używane biremy i liburny.

Pierwsze dromony miały jeden rząd wioseł i przypominały jednomasztowe liburny. Później pojawiły się dromony dwu- i trójmasztowe, z dwoma rzędami wioseł. Ich długość wynosiła 30–50 m, a szerokość 6–7 m. Na rufie znajdowały się stery – jeden z każdego boku. Statki miały wydłużoną formę i były dość szybkie.

W zależności od wielkości okrętu załoga liczyła 100–300 ludzi – zarówno wioślarzy, marynarzy, jak i żołnierzy.

Dromony uzbrojone były w taran, jednak główną ich bronią były katapulty i balisty, które od VII w. (od momentu wynalezienia) miotały też na duże odległości pociski zapalające zawierające ogień grecki. Potężne i ciężkie katapulty mogły miotać pociski o ciężarze do 20 kg na odległość 1 km.

Dromony były też uzbrojone w syfony (syphonopho-rami) do miotania ognia greckiego.

W części dziobowej i rufowej statku były wysokie pokłady dla łuczników, zaś obok głównego masztu znajdowała się drewniana wieża (xylokastron), z której piechota morska mogła strzelać z łuków albo miotać oszczepy i inne pociski.

Wiele dromon było chronionych przed taranami wroga przez metalowy pancerz.

Rękopis bizantyński z 850 r. zawiera wyobrażenie dromony z tego okresu – konstrukcja okrętu podobna jest do biremy z dwoma rzędami wioseł, o dwóch masztach z żaglami łacińskimi.

W Bizancjum używano też okrętów o nazwie chelandion, ale wiadomo o nich jeszcze mniej, niż o dromonach.