Ekran dotykowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wyświetlacz z ekranem dotykowym oraz technologią multi touch

Ekran dotykowy (ang. Touchscreen) – wyświetlacz reagujący na dotyk, obsługiwany rysikiem lub palcem. Jego rozmiary sięgają rozmiarów zwykłych wyświetlaczy. Stosowany jest w palmtopach, palmofonach, telefonach komórkowych, smartfonach, komputerach przenośnych oraz tabletach.

Rodzaje konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

W konstrukcji ekranów dotykowych stosuje się cztery techniki wykorzystujące:

  • przerwanie (na skutek dotyku) strumienia światła podczerwonego emitowanego przez sieć diod LED, usytuowanych na krawędziach ekranu (ang: infrared)
  • zaburzenia (na skutek dotyku) fali akustycznej propagującej się po powierzchni ekranu (ang: SAW lub Surface Acoustic Wave, w specyfikacjach ELO – IntelliTouch)
  • zmiany pojemności elektrycznej dotykanego ekranu (tzw. ekran pojemnościowy), nie reaguje on np. na ołówek; ta technologia umożliwia zastosowanie Multi-Touch
  • zmiany oporu elektrycznego między przezroczystymi elektrodami wtopionymi w ekran.

Ostatnia z tych technik (oporowa) stosowana jest powszechnie w palmtopach. Zwykły ekran LCD spajany jest z częścią dotykową, która składa się z dwóch przezroczystych elektrod (przepuszczających ponad 85% światła), wykonanych zazwyczaj przez naparowanie w próżni cienkiej warstwy metalu na podkład szklany i (zewnętrzną) folię poliestrową. Elektrody te utrzymywane są bez kontaktu przez izolacyjną warstwę separatora, przypominającego delikatną siatkę. Nacisk na folię zewnętrzną (czyli dotknięcie ekranu) powoduje lokalne zetknięcie się elektrod, co rejestrowane jest przez dekoder palmtopa. Technika ta pozwala otrzymać ekrany o rozdzielczości nawet 300 dpi (w zwykłych Palmach stosowana jest rozdzielczość 75-150 dpi).

Ekran dotykowy wykonany w technologii pojemnościowej działa dzięki wykorzystaniu zjawiska zmiany pola elektrostatycznego. Pozwala to na bardzo precyzyjną obsługę oraz delikatne muśnięcia po ekranie. Podstawową wadą tych ekranów jest fakt, iż reagują tylko na materiały, w których występuje zjawisko przepływu elektronów (przewodzą prąd elektryczny). Obecnie technologia ta wykorzystywana w smartfonach bądź tabletach wypiera technologię oporową, pomimo większych kosztów produkcji.

Technologia haptyczna[edytuj | edytuj kod]

W celu zwiększenia komfortu użytkowników próbuje się opracować układy, w których następuje dodatnie sprzężenie zwrotne, to znaczy dotykany ekran zmienia właściwości, którą to zmianę użytkownik może odbierać dotykiem. Można to osiągnąć np. za pośrednictwem przepływu prądu elektrycznego, strumieni powietrza. Trwają prace nad systemem, który mechanicznie odkształcałby wyświetlacz[1].

Przypisy

  1. Adam Piore. Haptyczny interfejs komputerowy. „Świat Nauki”. nr 10 (242), s. 7, październik 2011. Prószyński Media. ISSN 0867-6380.