Jednostka systemowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jednostka systemowa komputera osobistego typu PC ...
... i jej wnętrze

Jednostka systemowa (zwana także jednostką centralną lub komputerem) – zasadnicza część zestawu komputerowego zawierająca najważniejsze elementy składowe komputera, zawarte we wspólnej obudowie, stanowiąca zazwyczaj jednostkę handlową. W zależności od konstrukcji danego typu komputera, zawiera: zasilacz, płytę główną z procesorem, pamięcią operacyjną oraz porty do komunikacji z pozostałymi składnikami zestawu komputerowego. W skład jednostki centralnej mogą wchodzić również dalsze składniki jak dysk twardy, karty rozszerzeń, itd.

Od czasów wydania charakterystycznej wizualnie serii komputerów iMac wygląd jednostki systemowej stał się przedmiotem zainteresowania producentów i użytkowników popularnych komputerów osobistych. Wcześniej ich obudowy były zwykle jednolicie szare w kształcie prostopadłościanu, inne projekty plastyczne można było spotkać tylko wśród modeli komputerów markowych.

Samodzielne dostosowywanie wyglądu pecetów przez użytkowników określa się jako modyfikowanie komputera (ang. case modding) i jest analogiczne do zjawiska tuningu w motoryzacji.

Pojęcie to wprowadzono by odróżnić je od używanego wcześniej w kontekście ściśle informatycznym, gdzie jednostka centralna (CPU) oznacza procesor wraz z pamięcią operacyjną.