Elisabet Gustafson
| Elisabet Gustafson | ||
| Państwo |  Szwecja |
|
| Data i miejsce urodzenia | 2 maja 1964 Umeå |
|
| Wzrost | 164[1] cm | |
| Masa ciała | 59[1] kg | |
| Gra | praworęczna | |
| Klub | Umeå Curlingklubb | |
| Występy | ||
| ZIO | 2 (1998, 2002) | |
| MŚ | 8 (1992, 1993, 1994, 1995, 1996, 1998, 1999, 2000) | |
| ME | 6 (1992, 1993, 1995, 1996, 1997, 2000) | |
| Dorobek medalowy | ||
| Zimowe igrzyska olimpijskie | ||
| Brąz |
Nagano 1998 | |
| Mistrzostwa świata | ||
| Złoto |
Garmisch-Partenkirchen 1992 | |
| Brąz |
Genewa 1993 | |
| Brąz |
Oberstdorf 1994 | |
| Złoto |
Brandon 1995 | |
| Złoto |
Kamloops 1998 | |
| Złoto |
Saint John 1999 | |
| Mistrzostwa Europy | ||
| Złoto |
Perth 1992 | |
| Złoto |
Lukerbad 1993 | |
| Brąz |
Grindelwald 1995 | |
| Srebro |
Kopenhaga 1996 | |
| Złoto |
Füssen 1997 | |
| Złoto |
Oberstdorf 2000 | |
Elisabet Gustafson, z domu Johansson (ur. 2 maja 1964 w Umeå) – szwedzka curlerka, brązowa medalistka olimpijska z Nagano, czterokrotna mistrzyni świata i Europy.
Gustafson wygrała mistrzostwa Szwecji juniorek w 1985[2] i na arenie międzynarodowej zadebiutowała w mistrzostwach Europy juniorów. Szwedki awansowały do fazy finałowej, przegrywając dwa ostatnie mecze uplasowały się na 4. miejscu.
Elisabet Gustafson zdominowała kobiecy curling w Szwecji w latach 90. XX wieku i na przełomie wieków wygrywając 7 razy mistrzostwa kraju[3] oraz tyle samo razy rozgrywki Elitserien[4].
Spis treści |
Mistrzostwa Europy [edytuj]
Już w swoim pierwszym występie, na Mistrzostwach Europy 1992 Gustafson zdobyła złoty medal. W fazie końcowej Szwedki pokonały Norweżki (Trine Trulsen) i Szkotki (Kirsty Hay)[5]. Ekipa z Umeå rok później zdołała obronić tytuły mistrzowskie w finale zwyciężając nad Szwajcarią (Diana Meichtry)[6].
W 1994 mistrzostwa Szwecji wygrała Anette Norberg, Gustafson na europejską arenę powróciła w 1995 zdobywając brązowe medale, w meczu o 3. miejsce gorsze były Norweżki (Dordi Nordby). W następnej edycji turnieju Szwedki doszły do finału, jednak uległy tam Szwajcarkom (Mirjam Ott). W 1996 także znalazły się w finale, tam wynikiem 6:4 pokonując Dunki (Helena Blach Lavrsen) po raz trzeci stanęły na najwyższym stopniu podium[7].
Ostatni raz Gustafson zagrała w mistrzostwach Europy w roku 2000. W całym turnieju Szwecja nie przegrała żadnego meczu, w fazie play-off pokonały Andreę Schöpp z Niemiec i Norweżki pod przewodnictwem Nordby[8].
Mistrzostwa świata [edytuj]
Podobnie jak w przypadku mistrzostw kontynentu drużyna Gustafson triumfowała w debiucie na mistrzostwach świata. Zespół z Umeå zdobył złote medale w Mistrzostwach Świata 1992 pokonując w półfinale Kanadyjki (Connie Laliberte) i w finale Amerykanki (Lisa Schoeneberg)[9]. Rok później Szwedki dotarły do fazy finałowej jednak w półfinale lepsza okazała się reprezentacja Kanady (Sandra Peterson). Ten sam rezultat ekipa Gustafson osiągnęła w 1994, tym razem przegrały mecz półfinałowy przeciwko Szkotkom (Christine Cannon)[10].
Drugi tytuł mistrzyni świata Gustafson dla Szwecji zdobyła w kanadyjskim Brandon, w 1995. W finale drużyna zwyciężyła 6:5 gospodynie (Connie Laliberte)[11]. Rok później w Elitserien triumfowała Annette Jörnlind, Elisabet zaproponowano funkcję rezerwowej. Gustafson nie zagrała w żadnym meczu Mistrzostw Świata 1996, a reprezentacja uplasowała się na 7. miejscu.
Kolejny raz wystąpiła w 1998, zawody rozegrano tuż po pierwszym turnieju olimpijskim. Szwedki zdobyły złoty medal w finale wygrywając nad Dunkami (Helena Blach Lavrsen)[12]. Po roku Gustafson zdołała obronić tytuł mistrzowski, w półfinale pokonując Danię (Lene Bidstrup) i w finale Stany Zjednoczone (Patti Lank). Ostatni raz zagrała w MŚ 2000, z bilansem 5 wygranych i 4 porażek szwedzki zespół zajął 5. pozycję.
Igrzyska olimpijskie [edytuj]
Gustafson dwukrotnie wystąpiła na zimowych igrzyskach olimpijskich. Była kapitanem reprezentacji na pierwszym kobiecym turnieju olimpijskim w curlingu w Nagano 1998. Szwedki z drugiego miejsca Round Robin awansowały do fazy play-off. W półfinale uległy Dunkom (Helena Blach Lavrsen) 5:7, zdołały jednak wywalczyć brązowe medale w meczu przeciwko Wielkiej Brytanii (Kirsty Hay, 10:6)[13].
Po czterech latach drużyna z Umeå brała udział w turnieju olimpijskim w Salt Lake City. Z bilansem 5 wygranych i 4 porażek Szwedki doprowadziły do meczów dogrywkowych, przegrały tam jednak 4:6 z późniejszymi mistrzyniami, Brytyjkami (Rhona Martin) i zostały sklasyfikowane na 6. pozycji[14]. Po tych zawodach Elisabet Gustafson zakończyła karierę sportową.
Drużyna [edytuj]
| Czwarta | Trzecia | Druga | Otwierająca | |
|---|---|---|---|---|
| 1991/2002 | Elisabet Gustafson | Katarina Nyberg | Louise Marmont | Elisabeth Persson |
| 1984/1985 | Elisabeth Persson | Katarina Nyberg | Eva-Lena Jonsson |
Życie prywatne [edytuj]
Elisabet jest żoną łyżwiarza szybkiego, wielokrotnego mistrza olimpijskiego, Tomasa Gustafsona. Z wykształcenia jest chirurgiem, ukończyła także specjalizację w chirurgii dziecięcej. Medycynę studiowała na Uniwersytecie w Umeå w 1990[15]. W sezonie 1996/1997 była członkiem zarządu Szwedzkiej Federacji Curlingu[16]. Jest także komentatorką najważniejszych turniejów curlingowych dla Sveriges Television.
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 sports-reference.com: Elisabet Gustafson (ang.). [dostęp 2011-08-22].
- ↑ Svenska Curlingförbundet: SM Juniorer Flickor (szw.). [dostęp 2011-08-22].
- ↑ Svenska Curlingförbundet: SM Lag Damer (szw.). [dostęp 2011-08-22].
- ↑ Svenska Curlingförbundet: Segrare Elitserien damer (szw.). [dostęp 2011-08-22].
- ↑ ME 1992 w bazie Światowej Federacji Curlingu
- ↑ ME 1993 w bazie Światowej Federacji Curlingu
- ↑ ME 1997 w bazie Światowej Federacji Curlingu
- ↑ ME 2000 w bazie Światowej Federacji Curlingu
- ↑ MŚ 1992 w bazie Światowej Federacji Curlingu
- ↑ MŚ 1994 w bazie Światowej Federacji Curlingu
- ↑ MŚ 1995 w bazie Światowej Federacji Curlingu
- ↑ MŚ 1998 w bazie Światowej Federacji Curlingu
- ↑ ZIO 1998 w bazie Światowej Federacji Curlingu
- ↑ ZIO 2002 w bazie Światowej Federacji Curlingu
- ↑ Tom Ahlgren. Siktet inställt på medalj i OS. „Läkartidningen”, s. 661, 1998 (szw.). [dostęp 2011-08-22].
- ↑ Svenska Curlingförbundet: Landslagsspelare genom tiderna (szw.). [dostęp 2011-08-22].
