Erhard Schnepf

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Erhard Schnepf

Erhard Schnepf, także Erhard Schnepff (ur. 1 listopada 1495 w Heilbronn, zm. 1 listopada 1558 w Jenie) – niemiecki teolog luterański i działacz reformacyjny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Erhard Schnepf studiował na Uniwersytetach w Erfurcie i w Heidelbergu, na tej drugiej uczelni również wykładał. Być może był świadkiem dysputy z udziałem Marcina Lutra, która miała miejsce w Heidelbergu 26 kwietnia 1518 roku. Kiedy Johannes Oecolampadius zrezygnował z urzędu kaznodziei w Weinsbergu w 1520 roku, Schnepf objął po nim posadę, jednak został usunięty przez władze austriackie ze względu na swoje kazanie ewangelickie wygłoszone w 1522 roku. Pod opieką Dietricha von Gemmingen nauczał w Guttenbergu i Neckarmühlbach i w 1523 roku w małym mieście cesarskim Wimpfen. Uniknął powołania na kapelana zbuntowanych chłopów w 1525 roku poprzez małżeństwo z Margarethą Wurzelmann, córką burmistrza Wimpfen, tegoż roku podpisał dzieło Syngramma Suevicum Johanna Brenza wymierzone w poglądy Oecolampadiusa dotyczące sakramentu, a po roku, na wezwanie księcia Filipa von Nassau, wprowadzał reformację w Weilburgu. W 1527 roku landgraf Filip Wielkoduszny dał mu posadę na Uniwersytecie w Marburgu, którego rektorem był w 1532 i 1534 roku. Brał udział w sejmie w Spirze w 1529 roku i w Augsburgu w 1530 roku, gdzie głosił kazania, aż cesarz tego nie zabronił, i brał udział dyskusji.

Kiedy książę Ulryk Wirtemberski powrócił do swego kraju, powołał Schepfa i Ambrosiusa Blauera do przeprowadzenia w nim reformacji. Schnepf objął urząd w kościele szpitalnym w Stuttgarcie i udanie przeprowadził swą misję w północnej części kraju. Chociaż Schnepf i Blauer byli zgodni co do nauki o Wieczerzy Pańskiej, na bazie postanowień z Marburga z 1529 roku, nie brakło podziałów i nieporozumień pomiędzy nimi, które zażegnać próbowali książę, teolodzy z Strasburga i Filip Melanchton. Brenz i Schnepf opowiadali się za zachowaniem wizerunków w kościołach, jako nie stanowiących wykroczenia, czemu sprzeciwiał się Blauer. Towarzyszył księciu w wyprawie do Wiednia, gdzie ten złożył przysięgę królowi Ferdynandowi, a po powrocie zajął się opracowywaniem porządku kościelnego, który został zmodyfikowany przez Brenza i opublikowany w 1536. We wrześniu 1536 roku spotkał się z Melanchtonem w Tybindze, brał udział w zjeździe w Schmalkalden w 1537 roku, gdzie podpisał Artykuły Szmalkaldzkie. W lipcu 1540 roku brał udział w dyspucie w Hagenau, skąd udał się do Strasburga, gdzie 18 lipca wygłosił kazanie w katedrze. Później złożył wizytę w Wormacji i w 1541 roku w Ratyzbonie.

Schnepf był jednym z teologów sprzeciwiających się bigamii landgrafa Filipa. Jego pozycja na dworze słabła i pomyślał o przeniesieniu się do Saksonii. W 1544 roku udał się do Tybingi, gdzie uzyskał tytuł doktora, i w lutym został superintendentem seminarium teologicznego, gdzie wykładał Stary Testament i Loci communes Melanchtona, a także głosił kazania. W 1546 roku toczył dysputę z augustianinem Johannesem Hofmeisterem w Ratyzbonie. W związku z postępami wojsk cesarskich w I wojnie szmalkaldzkiej 7 stycznia 1547 roku uciekł do Blauera, przebywającego wówczas w Konstancji, jednak wkrótce mógł wrócić. Nie zaakceptował Interim augsburskiego i 11 listopada 1548 roku pożegnał się w kazaniu ze swoimi uczniami. Melanchton zaprosił go do Wittenbergi, jednak Schnepf przyjął propozycję objęcia profesury na Uniwersytecie w Jenie. Objął urząd superintendenta i został jednym z najbardziej wpływowych teologów i działaczy kościelnych w Saksonii. Pod naciskiem politycznym dołączył do opozycji względem Melanchtona, popierający go teolodzy nie doszli do porozumienia z Melanchtonem i Brenzem, co doprowadziło do zerwania spotkania w Wormacji. Unikał kontaktów z Brenzem i Jakobem Andreä, a względem tego pierwszego stał się nawet wrogi. Choć stanął po stronie Strigela w sprawie Konfutationsbuch, próbował doprowadzić po pojednania Strigela z Flaciusen. Zmarł w 1558 roku.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • G. Bossert: Schnepff, Erhard. W: New Schaff-Herzog Encyclopedia of Religious Knowledge, t. X. Grand Rapids: Baker Book House, 1953, ss. 255–256.