Eustace Osborne Grenfell

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Eustace Osborne Grenfell
8 zwycięstw
major major
Data i miejsce urodzenia 26 sierpnia 1890
Wielka Brytania
Przebieg służby
Lata służby 1913 - 1942
Siły zbrojne Royal Flying Corps
Jednostki No. 1 Squadron RAF, No. 23 Squadron RAF, No. 60 Squadron RAF
Stanowiska dowódca RAF Biggin Hill, RAF Thornaby, RAF Gosport
Główne wojny i bitwy I wojna światowa, II wojna światowa
Odznaczenia
Military Cross (Wielka Brytania) Air Force Cross (Wielka Brytania) Distinguished Flying Cross (Wielka Brytania)

Eustace Osborne Grenfell (ur. 26 sierpnia 1890, zm. ?) – porucznik Royal Flying Corps, as myśliwski No. 1 Squadron RAF i No. 60 Squadron RAF.

W 1913 roku Eustace Grenfell pełnił służbę w pułku piechoty - Duke of Cornwall's Light Infantry. 9 listopada 1914 roku uzyskał certyfikat pilotażu Aviator Certificate o numerze 966, uzyskany w Central Flying School, Upavon[1].

Służbę w Royal Flying Corps w 1915 roku. Został przydzielony do No. 1 Squadron RAF 17 sierpnia 1915[2]. Pierwsze zwycięstwo powietrzne odniósł 13 września 1915 roku nad samolotem Albatrosem C w okolicach Wytschaete-Merin. Drugie zwycięstwo nad niemieckim samolotem tego samego typu osiągnął 7 grudnia. 17 stycznia 1916 roku, na samolocie Morane-Saulnier N, w czasie kilkudziesięcio minutowej walki powietrznej w okolicach Houthoulst Forest Grenfell zestrzelił lub uszkodził cztery samoloty niemieckie. Trzy samoloty Fokker prawdopodobnie Fokker E.III oraz jednego Albatrosa C. Za to zwycięstwo został odznaczony Military Cross.

W kwietniu 1916 roku został przeniesiony do Central Flying School jako dowódca eskadry szkoleniowej. W lipcu 1916 roku wrócił na front na terytorium Francji, gdzie został przydzielony do No. 60 Squadron RAF. W jednostce odniósł kolejne 2 zwycięstwa powietrzne ostatnie 28 grudnie. Ostatnie zwycięstwo było najbardziej spektakularnym. Zostało osiągnięte przez całą grupę pilotów z 60 dywizjonu. Razem m.in. z Keith Caldwell, Henry Meintjes zmusili niemiecki samolot, nowego typu, Albatros C.III do lądowania. W czasie tej akcji Grenfell doznał złamania nogi.

Po zakończeniu wojny Grenfell pozostał w RAF. W grudniu 1918 roku został mianowany dowódcą bazy lotniczej RAF Biggin Hill[3]. Na stanowisku tym przebywała do listopada 1922 roku.

W kolejnych latach służył w różnych jednostkach RAF m.in. w Indiach oraz w Iraku. W maju 1938 roku został mianowany dowódcą RAF Thornaby, a następnie RAF Gosport. W 1942 roku przeszedł na emeryturę.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Christopher F. Shores, Russell Guest: Above the trenches: a complete record of the fighter aces and units of the British Empire Air forces 1915-1920. London: Grub Street, 1990, s. 177. ISBN 0-948817-19-4.
  • The Aerodrome: Douglas John Bell (lista zwycięstw) (ang.). [dostęp 29 września 2011].