Felicyta z Rzymu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Święta
Felicyta z Rzymu
męczennica
GNM - Glasscheibe Felicitas.jpg
Św. Felicyta z głowami synów.
Data urodzenia w II wieku
Rzym
Data śmierci ok. 164
Rzym
Kościół/
wyznanie
katolicki, prawosławny
Wspomnienie 23 listopada (kat.)
25 stycznia/7 lutego (praw.)
Patronka kobiet i matek
Galeria ilustracji w Wikimedia Commons Galeria ilustracji w Wikimedia Commons

Felicyta, męczennica rzymska, cs. Muczenica Filicitata (zm. ok. 160 lub 165 w Rzymie) – męczennica chrześcijańska w czasach panowania cesarza Antonina lub Marka Aureliusza, święta Kościoła katolickiego i prawosławnego.

Prawdopodobnie pierwowzorem Felicyty z Rzymu była Felicyta z Kartaginy[1], z której legenda uczyniła matkę siedmiu synów i nawiązuje do historii Eleazara oraz śmierci siedmiu braci machabejskich i ich bohaterskiej matki, którzy za czasów Antiocha IV Epifanesa (zm. 164 p.n.e.) ponieśli śmierć męczeńską (4 Księga Machabejska)[2]

Według tradycji z VI wieku Felicyta była bogatą rzymską wdową i matką siedmiu synów o imionach[3]:

  • Aleksander,
  • Witalis,
  • Marcjalis (ur. ok. 158)[4]
  • January,
  • Feliks,
  • Filip,
  • Sylwan.

Cała rodzina gorliwie wyznawała chrześcijaństwo. Gdy aresztowano ich z powodu wiary, synowie, za przykładem matki, odmówili złożenia ofiary pogańskim bogom. Felicyta musiała patrzeć na egzekucję swoich dzieci, po czym sama została ścięta. Pochowano ją przy Via Salaria.

Kult[edytuj | edytuj kod]

Wspomnienie liturgiczne św. Felicyty w Kościele katolickim obchodzono 23 listopada, a jej synów, Świętych Siedmiu Braci, 10 lipca. W 1969 roku (po Soborze watykańskim II) ich kult ograniczono do kalendarza lokalnego.

Cerkiew prawosławna wspomina męczennicę 25 stycznia/7 lutego[a], tj. 7 lutego według kalendarza gregoriańskiego.

Do świętej Felicyty zwracają się kobiety, które pragną urodzić synów.

W ikonografii przedstawiana jest z mieczem bądź otoczona przez siedmiu synów.

Wątpliwości[edytuj | edytuj kod]

Brak historycznych podstaw, że pochowani na czterech cmentarzach rzymscy męczennicy wspominani wspólnie 10 lipca byli braćmi. Ciekawym również wydaje się fakt, że nie zostali wcześniej ujęci w Martyrolgium Romanum z IV wieku.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

Przypisy

  1. Perpetua i Felicyta. Internetowa Liturgia Godzin, brewiarz.pl. [dostęp 2013-12-01].
  2. Apokryfy Starego Testamentu , Księga Machabejska IV. Encyklopedia OKIEM. [dostęp 2013-12-01].
  3. Saint Felicity of Rome (ang.). Saints.SQPN.com. [dostęp 2013-12-01].
  4. Saint Martialis of Rome (ang.). Saints.SQPN.com. [dostęp 2013-12-01].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]