Festiwal operowy w Glyndebourne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Glyndebourne House

Festiwal operowy w Glyndebourne – pierwsze tego rodzaju przedsięwzięcie powstałe z prywatnej inicjatywy, którego pomysłodawcą był kapitan John Christie, letni festiwal operowy odbywający się w Glyndebourne w hrabstwie Sussex w Anglii.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy z festiwali w Glyndebourne odbył się w roku 1934. John Christie, angielski oficer i miłośnik opery, pierwotnie planował zbudowanie w swej posiadłości, jaką otrzymał po dziadku, niewielkiego teatru operowego, na około 150 miejsc, jednak za namową żony właściciela – sopranistki Audrey Mildmay, plany te uległy zmianie i na początku 1932 rozpoczęły się prace nad teatrem na 311 miejsc. Włodarzom Glyndebourne marzył się festiwal, który może być angielską odpowiedzią na Bayreuth i Salzburg. W przedsięwzięcie od samego początku zostali zaangażowani fachowcy, menedżerem został Rudolf Binge, później przez wiele lat dyrektor Metropolitan Opera w Nowym Jorku, pierwszymi kierownikami artystycznymi byli Carl Ebert i Fritz Bush, zaangażowano także wielu zdolnych muzyków. Ambicjami rodziny Christie było to, aby szczególną uwagę zwrócić na dzieła Wolfganga Amadeusza Mozarta. Do dyspozycji festiwalowych gości miały być tereny posiadłości oraz otaczającego ją parku, a publicznośćpo dotarciu do stacji dowożona na miejsce. Pierwszy festiwal rozpoczęła opera Wesele Figara.

Wojna i wznowienie działalności[edytuj | edytuj kod]

Do czasów II wojny światowej festiwal zyskiwał coraz większe międzynarodowe uznanie, jednak od 1940 roku musiał zawiesić swoją działalność. Kierujący nim Niemcy, mimo że powszechnie znani z antyhitlerowskich poglądów, musieli ze względu na pochodzenie opuścić Wielką Brytanię, co również utrudniło wznowienie działalności festiwalu po wojnie. Wszystkie te czynniki spowodowały, że festiwal był wymarzoną okazją do wystawienia Gwałtu na Lukrecji ("The rape of Lucretia"). Benjamin Britten komponował swoją operę z myślą również o finansowej teatrów po wojnie, toteż tak kameralna scena była tu idealnie dopasowana i do tej koncepcji.

Czasy współczesne[edytuj | edytuj kod]

Nowa opera w Glyndebourne

Od czasów powojennych ranga festiwalu nadal wzrastała. Dziś festiwal w Glyndebourne należy do ścisłej czołówki światowych festiwali operowych, a od 1994 roku działa tu nowa, przebudowana opera. W roku 2009 festiwal gościł 90 tys. widzów. Repertuar obejmuje nie tylko dzieła Mozarta, ale też innych kompozytorów. Z festiwalem współpracuje London Philharmonic Orchestra. Festiwal jest znany z długich przerw w spektaklach, które publiczność może przeznaczyć na korzystanie z innych uroków Glyndebourne.

Ludzie związani z festiwalem[edytuj | edytuj kod]

Przez cały czas festiwalem kieruje rodzina Christie:

Dyrektorzy muzyczni[edytuj | edytuj kod]

Polacy na festiwalu w Glyndebourne[edytuj | edytuj kod]

Polscy śpiewacy zdobywając renomę na wielu scenach operowych mieli także okazje występować i na tym festiwalu. Wśród Polaków śpiewających w Glyndebourne byli: Maria Kinasiewicz, Teresa Żylis-Gara, Wiesław Ochman, Urszula Koszut, Teresa Kubiak, Krystyna Kujawińska, Bożena Betley, Leonard Mróz, Marek Torzewski, Elżbieta Szmytka, Wojciech Drabowicz, Daniel Borowski, Artur Stefanowicz, Mariusz Kwiecień, Andrzej Dobber.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Oficjalna strona[edytuj | edytuj kod]

Inne strony[edytuj | edytuj kod]