Frances Burney

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Frances "Fanny" Burney

Frances "Fanny" Burney (ur. 13 czerwca 1752 w King's Lynn, zm. 6 stycznia 1840 w Londynie) – angielska powieściopisarka i pamiętnikarka.

Urodziła się jako trzecie z sześciorga dzieci angielskiego kompozytora Charlesa Burneya (1726-1814) i jego żony Esther (1725-1762). Do rodzeństwa pisarki należeli: Esther (Hetty) (1749-1832), James (1750-1821), Susanna Elisabeth (1755-1800), Charles (1757-1817) i Charlotte Ann (1761-1838). Przyrodnia siostra, Sarah Burney (1772-1844), była angielską nowelistką.

Sama uczyła się pisać i czytać. Pierwsze próby pisarskie podjęła w wieku 10 lat. W wieku 42 lat poślubiła francuskiego generała Alexandre'a D'Arblaya (zm. 1812). Przebywała wraz z mężem we Francji (1802-1812). Powróciła do Londynu jako wdowa i przebywała tam do swojej śmierci w 1840 roku.

Sławę zyskała dzięki powieściom: Ewelina czyli Wyjście młodej panny na scenę świata (1778, wyd. polskie: Wilno, 1830), Cecylia lub pamiętniki spadkobierczyni (1782), Camilla, czyli obraz młodzieży (1796), Wędrowiec lub kobiece trudy (1814) jest ostatnią powieścią napisaną przez pisarkę. Stworzyła też pamiętniki z opisami życia dworskiego i artystycznego Londynu (prowadzone od 1768 roku). Wydała tragedię Edwin and Elgitha (1795).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons
  • Encyklopedia Powszechna Orgelbranda, 1898-1904, tom 3, str. 220.
  • Encyklopedia Powszechna Orgelbranda, 1859-1868, tom 4, str. 658-659.