Galdhøpiggen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Widok ze szczytu w kierunku zachodnim
Widok ze szczytu w kierunku zachodnim
Galdhøpiggen
Galdhøpiggen – widok na szczyt
Galdhøpiggen – widok na szczyt
Państwo  Norwegia
Pasmo Jotunheimen
Wysokość 2469 m n.p.m.
Wybitność 2420 m
Pierwsze wejście 1850
Arnesen, Floten, Sulheim
Położenie na mapie Opplandu
Mapa lokalizacyjna Opplandu
Galdhøpiggen
Galdhøpiggen
Położenie na mapie Norwegii
Mapa lokalizacyjna Norwegii
Galdhøpiggen
Galdhøpiggen
Ziemia 61°38′11″N 8°18′45″E/61,636389 8,312500
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Galdhøpiggen (2469 m n.p.m.) – najwyższy szczyt Norwegii, Gór Skandynawskich i Półwyspu Skandynawskiego. Góra położona jest w pobliżu miejscowości Lom w Parku Narodowym Jotunheimen w łańcuchu górskim Jotunheimen.

Droga na szczyt, łatwa technicznie, rozpoczyna się nieopodal schroniska Spiterstulen i biegnie m.in. przez Keilhaus topp. Czas potrzebny na dotarcie na szczyt to około 4,5 godziny, na zejście około 2,5 godziny. Ze szczytu, przy dobrej widoczności, roztacza się widok na obszar ponad 35 tysięcy km². Według niektórych źródeł i map Galdhøpiggen nie jest najwyższym szczytem Norwegii, ustępując wysokością wierzchołkowi Glittertind. Dane te nie są jednak prawdziwe, gdyż opierają się na pomiarach dokonanych przed roztopami lodowca znajdującego się na szczycie Glittertind, którego obecna wysokość wynosi 2464 m n.p.m. (skała sięga do 2452 m n.p.m.).

Schron na szczycie[edytuj | edytuj kod]

W 1888 Knut O. Vole wybudował na Galdhøpiggen niewielki, drewniany schron w kształcie prostej budki. Służył on za schronienie turystom, których zastało w górach załamanie pogody. W 1925 obok stanął drugi obiekt, który wybudował Lars Sulheim, właściciel Spiterstulen – drewniany domek nazwano Steinarstugu, od Steinera Sulheima, jednego z pierwszych zdobywców Galdhøpiggen. Knut Vole, który był właścicielem schroniska Juvasshytta, w następnym roku postawił nowe Vole-hytta. W latach 50. XX wieku Steinarstugu doczekało się własnego stempla pocztowego, z kolei w 1960 Vole-hytta zaczęło serwować posiłki.

Ciężkie warunki atmosferyczne położyły kres istnieniu obu obiektów – w Niedzielę Palmową 1961 silny wiatr zniszczył Steinarstugu, której kawałki znaleziono nawet w dolinie Visdalen, 6 mil od wierzchołka. Vole-hytta została pokonana przez wichurę w 1970.

Obecnie na szczycie znajduje się nowa konstrukcja z 1975, którą tym razem wybudowano z kamienia. Działa pod nazwą Knut Voles hytte – nie udziela noclegów, ale funkcjonuje w niej bufet.

Widok ze szczytu w kierunku wschodnim

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]