Generacja Y

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Generacja Y – pokolenie ludzi urodzonych w Polsce od 1986 roku do 2010 roku[1], a w innych krajach np. USA pokolenie wyżu demograficznego z lat 80. i 90. XX wieku[2]. Nazywane jest również "pokoleniem Milenium", "następną generacją", "pokoleniem cyfrowym" oraz "pokoleniem klapek i iPodów". Po raz pierwszy nazwa ta pojawiła się w 1993 roku, w magazynie "AD Age"[2].

W odróżnieniu od poprzedniej generacji, określanej mianem Generacji X, "oswoili" nowinki technologiczne i aktywnie korzystają z mediów cyfrowych i technologii cyfrowych i uznawani są za generację zuchwałą, otwartą na nowe wyzwania[3].

Cechy charakterystyczne przedstawicieli Generacji Y[edytuj | edytuj kod]

  • Aktywnie i w każdej dziedzinie życia korzystają z technologii i mediów cyfrowych.
  • Żyją w "globalnej wiosce" dzięki dostępowi do Internetu mają znajomości na całym świecie.
  • Cechuje ich duża pewność siebie.[4]
  • Często dłużej mieszkają razem z rodzicami, opóźniając przejście w dorosłość.
  • Ważniejsza staje się dla nich jakość życia i doświadczenia życiowe, niż posiadanie[5].
  • Są dobrze wykształceni i gotowi dalej się rozwijać.
  • tolerancyjni i otwarci na to, co inne.
  • Nie pamiętają czasów tzw. zimnej wojny pomiędzy USA i ZSRR oraz komunizmu w krajach Europy Środkowo-Wschodniej[1] ( w Polsce ludzie pokolenia Y nie pamiętają czasów PRL-u)
  • Wychowali się w realiach wolnego rynku.
  • Według badań przeprowadzonych w University of New Hampshire, cechuje ich wysokie mniemanie o swoich umiejętnościach, przekonanie o własnej wyjątkowości, nadmierne oczekiwania oraz silna awersja wobec krytyki[6]

Pokolenie Y w pracy[edytuj | edytuj kod]

  • Chcą pracować, ale nie całe życie - myślą o przyszłości na emeryturze[2], planują długoterminowo, chętnie zakładają własny biznes.
  • Nie jest dla nich istotna stabilna praca na dłuższy czas[2][5], często uważani są za nielojalnych pracowników[2].
  • Sporą uwagę przywiązują do życia prywatnego, oczekując dużej swobody i elastycznego czasu pracy[2]. Mają duży apetyt na życie i nie chcą się ograniczać - praca nie może ich ograniczać.
  • Przełożonych traktują jak równych sobie pracowników, ale z szerszymi kompetencjami[2][7].
  • Oczekują od pracodawcy wyznaczania celów i kontroli[5], prowadzenia "za rękę"[7].
  • Są świetnie przygotowani do pracy w realiach wolnego rynku i globalizacji[5][7].
  • Dobrze rozwiązują częste problemy, ale słabiej radzą sobie z niestandardowymi[7].

Zagrożenia i kontrowersje[edytuj | edytuj kod]

  • Technologia, z której tak aktywnie korzystają, pozostawia im mało czasu na myślenie autonomiczne i wyrobienie sobie własnych poglądów, jednocześnie zaś umożliwia im sprawdzanie wiedzy w różnych źródłach.
  • Dochodzi do stopniowej alienacji pokoleniowej - nie kontaktują się niemal wcale z przedstawicielami poprzednich pokoleń (nie licząc rodziców).
  • Nie szukają autorytetów, żyjąc w przekonaniu, że "wszystko jest w ich rękach[8]" i nikt nie może im nic narzucić.
  • Uważają, że jeśli czegoś nie ma w sieci, to taka rzecz nie istnieje - ogranicza to ich zdolność rozwiązywania problemów.[potrzebne źródło]
  • Nauczeni biegłego posługiwania się klawiaturą, zapominają jak się pisze ręcznie[7].
  • Często są zbyt pewni siebie i niecierpliwi, muszą się dopiero uczyć odpowiedzialności za swoje czyny[7][5].

Przypisy