Gianni Vattimo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Gianni Vattimo
Vattimo, Gianni (1936-vivente) - Foto di Giovanni Dall'Orto - Como 22-5-99.jpg
Gianni Vattimo na Gay Pride w 1999
Data i miejsce urodzenia 4 stycznia 1936
Turyn
Przynależność polityczna Włochy Wartości
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Gianteresio (Gianni) Vattimo (ur. 4 stycznia 1936 w Turynie) – włoski filozof i publicysta, eurodeputowany.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował filozofię na Uniwersytecie w Turynie, którą ukończył w 1959. Kształcił się następnie na Uniwersytecie w Heidelbergu (m.in. pod kierunkiem Hans-Georga Gadamera), po czym powrócił do Włoch. Został wykładowcą na turyńskiej uczelni. W 1969 został profesorem estetyki, a w 1982 profesorem teorii filozofii. W latach 80. był profesorem wizytującym na różnych uniwersytetach w Stanach Zjednoczonych. Publikował w różnych pismach, m.in. w "La Stampa" i "La Repubblica".

Opublikował szereg pozycji książkowych[1], tłumaczonych na liczne języki, w tym w 2006 Koniec nowoczesności. Stał się jednym z najbardziej znanych włoskich filozofów współczesnych, reprezentujących nurt filozoficznego postmodernizmu. Zajmuje się podstawowymi myśli filozoficznej pojęciami, koniec historii czy śmierć sztuki, a także problemy interpretacji[2].

Zaangażowany także w działalność polityczną. Współpracował z partią radykalną, należał następnie do Demokratów Lewicy. W latach 1999–2004 sprawował mandat posła do Parlamentu Europejskiego[3]. Wstąpił następnie do Partii Komunistów Włoskich. W 2009 ponownie został wybrany do europarlamentu, tym razem z listy partii Antonia Di PietroWłochy Wartości.

Publicznie ujawnił, że jest homoseksualistą. Deklaruje również, że jest katolikiem ("który przywitał śmierć Boga")[4], a zarazem ateistą[5].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Il concetto di fare in Aristotele, Turyn 1961
  • Essere, storia e linguaggio in Heidegger, Turyn 1963
  • Ipotesi su Nietzsche, Turyn 1967
  • Poesia e ontologia, Mediolan 1968
  • Schleiermacher, filosofo dell'interpretazione, Mediolan 1968
  • Introduzione ad Heidegger, Bari 1971
  • Il soggetto e la maschera, Mediolan 1974
  • Le avventure della differenza, Mediolan 1980
  • Al di là del soggetto, Mediolan 1981
  • Il pensiero debole (współautor), Mediolan 1983
  • La fine della modernità, Mediolan 1985
  • Introduzione a Nietzsche, Bari 1985
  • La società trasparente, Mediolan 1989
  • Etica dell'interpretazione, Turyn 1989
  • Filosofia al presente, Mediolan 1990
  • Oltre l'interpretazione, Bari 1994
  • Credere di credere, Mediolan 1996
  • Vocazione e responsabilità del filosofo, Genewa 2000
  • Dialogo con Nietzsche. Saggi 1961-2000, Mediolan 2001
  • Dopo la cristianità. Per un cristianesimo non religioso, Mediolan 2002
  • Nichilismo ed emancipazione. Etica, politica e diritto (współautor), Mediolan 2003
  • Il Futuro della Religione (współautor), Mediolan 2005
  • Non essere Dio. Un'autobiografia a quattro mani, Reggio Emilia 2006
  • Ecce comu. Come si ri-diventa ciò che si era, Rzym 2007

Na język polski przetłumaczono m.in. Koniec nowoczesności (Kraków 2006), Społeczeństwo przejrzyste (Wrocław 2006), Religia (Warszawa 1999), Nie być Bogiem. Autobiografia na cztery ręce (Warszawa 2011), Poza interpretacją. Znaczenie hermeneutyki dla filozofii (Kraków 2011).

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]