Giuseppe Zamboni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Giuseppe Zamboni (ur. 1 czerwca 1776, zm. 25 lipca 1846 w Wenecji) – ksiądz katolicki oraz fizyk, który wynalazł stos Zamboniego, wczesną wersję ogniwa zbliżoną do ogniwa Volty.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Wenecji (lub jak podają inne źródła w Weronie), w północnej części Włoch w 1776. Krótko po ukończeniu studiów w seminarium w Weronie, ojciec Zamboni objął stanowisko nauczyciela fizyki w liceum znajdującym się w tym mieście.

Umarł w Wenecji 25 lipca 1846.

Wynalazki[edytuj | edytuj kod]

Wahadło Zamboniego

Zamboni jest znany studentom fizyki ze stworzenia ulepszonej wersji suchego ogniwa (bateria elektryczna, która nie używa elektrolitu), w 1812 roku. Zbudowane jest ono z dużej liczby papierowych dysków powleczonych folią cynkową z jednej strony oraz tlenkiem magnezu z drugiej. Wilgotność papieru tworzy przewodnik elektryczny.

Poprzez złożenie dużej liczby takich dysków razem ze sobą w szklanej tubie, powstała siła elektromotoryczna jest w stanie unieść listek elektroskopu. Dzięki zakończeniu tuby gałkami i zawieszeniu mosiężnej kuli między nimi, Zamboni opracował przyrząd, który nazwał zegarem elektrostatycznym. Urządzenie to zostało tak nazwane, gdyż kula oscylująca pomiędzy gałkami wygląda jak wahadło.

W eksperymencie z oksfordzkim dzwonem elektrycznym w Laboratorium Clarendon na Uniwersytecie Oxfordzkim, udało się zasilić ten dzwon przez stos Zamboniego. Pracował on do momentu gdy cynk całkowicie się utlenił oraz skończył się magnez.

Prace naukowe[edytuj | edytuj kod]

Do najważniejszych prac Zamboniego można zaliczyć: "Della pila elettrica a secco" (Wenecja, 1812); "L'elettromotore perpetuo" (Wenecja, 1820); "Descrizione d'un nuovo galvanometro" (Wenecja, 1833).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]