HMS Queen Elizabeth (1915)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Zobacz też: Queen Elizabeth.
HMS Queen Elizabeth
HMS Queen Elizabeth
Historia
Stocznia Portsmouth
Położenie stępki 21 października 1912
Wodowanie 16 października 1913
 Royal Navy
Wejście do służby 1915
Wycofanie ze służby 1948
Los okrętu złomowany
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność pełna - 33020 ton
Długość 195,3 m
Szerokość 27,5 m
Zanurzenie 10,4 m
Napęd
maszynownia o mocy 73 973 koni mechanicznych
Prędkość 24 węzłów
Zasięg 8 600 mil morskich przy prędkości 12,5 węzła
3 900 mil morskich przy prędkości 21 węzłów
Uzbrojenie
8 dział 381 mm,
12 pojedynczych dział Mk XII kalibru 152 mm,
2 pojedyncze działa przeciwlotnicze kalibru 76 mm,
3 pojedyncze działa salutacyjne kalibru 47 mm (3 funtowe),
4 wyrzutnie torped kalibru 533 mm
Załoga 950-1300 oficerów i marynarzy
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

HMS „Queen Elizabeth” był okrętem głównym pancerników typu Queen Elizabeth - drednotów brytyjskich. Okręt został nazwany od Elżbiety I. Uczestniczył w obu wojnach światowych.

Historia okrętu[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

Okręt został zwodowany 16 października 1913 w Portsmouth, Hampshire i wszedł do służby w styczniu 1915 podczas I wojny światowej.

Gdy stale był w fazie testów końcowych na Morzu Śródziemnym, „Queen Elizabeth” został wysłany w Dardanele, gdzie uczestniczył w alianckiej próbie wyeliminowania Imperium osmańskiego z wojny. Był tam jedynym nowoczesnym pancernikiem i wraz z krążownikami liniowymi i pancernikami - predrednotami ostrzeliwał cele tureckie. „Queen Elizabeth” był okrętem flagowym w czasie przygotowań do operacji morskiej w Cieśninie Dardanelskiej i prowadził pierwszą linię brytyjskich pancerników w decydującej bitwie 18 marca 1915. Podczas inwazji na Gallipoli 25 kwietnia pancernik był okrętem flagowym generała sir Iana Hamiltona, dowódcy Śródziemnomorskich Sił Ekspedycyjnych. Jednak po zatopieniu HMS „Goliath” przez turecki okręt torpedowy 12 maja, „Queen Elizabeth” został natychmiast wycofany na bezpieczniejszą pozycję.

Później dołączył do 5th Battle Squadron, dowodzonego przez admirała Hugh Evan-Thomasa. Jednostka składała się z wszystkich pancerników typu Queen Elizabeth i wchodziła w skład Grand Fleet bazującej w Scapa Flow. Jednak nie uczestniczył wraz ze swymi siostrzanymi okrętami w bitwie jutlandzkiej, ponieważ był wtedy w doku na przeglądzie.

Dwudziestolecie międzywojenne[edytuj | edytuj kod]

Pomiędzy wojnami pancernik był okrętem flagowym Brytyjskiej Floty Atlantyckiej w latach 1919-1924. Od 1924 był okrętem flagowym Brytyjskiej Floty Śródziemnomorskiej. Został mocno przebudowany, m.in. przebudowano wszystkie nadbudówki, usunięto działa kalibru 152 i zastąpiono działami kalibru 114 mm, oraz zwiększono liczbę mniejszych działek przeciwlotniczych. Otrzymał także katapultę do wystrzeliwania samolotu oraz pomieszczenie do jego przechowywania.

Druga wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

Podczas II wojny światowej pancernik był częścią Brytyjskiej Floty Śródziemnomorskiej. Został zaminowany i zatopiony przez włoskich nurków podczas ataku żywych torped na port aleksandryjski 18 grudnia 1941. Osiadł na dnie w płytkiej wodzie, więc jego pokład był ponad powierzchnią. Co więcej, włoscy płetwonurkowie zostali ujęci, więc Brytyjczycy mogli przez pewien czas udawać, że uszkodzony okręt jest sprawny i ukryć osłabienie swoich sił w regionie. Pancernik został podniesiony i po prowizorycznej naprawie popłynął na remont do stoczni w Norfolk w Stanach Zjednoczonych. Później został wysłany na Pacyfik, gdzie służył od 1944, biorąc udział w rajdach na japońskie bazy w Indonezji. Niedługo po zakończeniu działań wojennych, w marcu 1948 roku został sprzedany na złom.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]