Żywa torpeda

Z Wikipedii

Skocz do: nawigacji, szukaj
Brytyjska żywa torpeda - Chariot
Brytyjska żywa torpeda - Chariot

Żywa torpedatorpeda albo motorówka z materiałem wybuchowym przeznaczona do ataków samobójczych (np. kamikaze) lub dywersyjnych. Większość pojazdów dawała przynajmniej teoretyczną szansę przeżycia, ale w praktyce załogi często ginęły albo dostawały się do niewoli.

Przed wybuchem II wojny światowej dla polskich oddziałów żywych torped projektowano niewielkie motorówki i torpedy, ale nie zdążono ich zrealizować. W latach 70. XX w. w Polsce powstał Błotniak, pojazd podwodny do zadań dywersyjnych zbliżony do żywej torpedy.

Najbardziej znaną jest japońska torpeda Kaiten z II wojny światowej przeznaczona do ataków samobójczych.

Pierwszy udany atak przeprowadziła włoska torpeda Mignatta na zacumowany w porcie Pola austro-węgierski pancernik SMS "Viribus Unitis" nocą 31 października/1 listopada 1918 r. (w wyniku braku łączności pancernik został zatopiony po przejęciu przez Chorwatów).

Najbardziej udanym jest dywersyjny atak 3 włoskich Maiale w nocy z 18 na 19 grudnia 1941 r. w porcie Aleksandria. Założyły 3 głowice pod pancernikami HMS "Queen Elizabeth" i HMS "Valiant" oraz tankowcem "Sagona". "Queen Elizabeth" osiadł na dnie, a pozostałe zostały ciężko uszkodzone. Ponadto poważnie został uszkodzony niszczyciel "Jervis" kotwiczący obok tankowca.

[edytuj] Taktyka

  • Atak samobójczy:
  • Podczepienie miny zegarowej pod okrętem:
    • włoskie Mignatta i Maiale
    • angielskie Chariot
  • Wystrzelenie podwieszonej torpedy:
  • Niszczenie małymi minami newralgicznych miejsc okrętów i infrastruktury np. rurociągów w wielu miejscach:
    • Błotniak

[edytuj] Kraje, które zastosowały żywą torpedę

[edytuj] Zobacz też