Żywa torpeda

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Brytyjska żywa torpeda - Chariot
Włoski "Maiale"

Żywa torpeda – pojazd podwodny z materiałem wybuchowym przeznaczona do ataków samobójczych (np. Kaiten) lub dywersyjnych. Większość pojazdów dawała przynajmniej teoretyczną szansę przeżycia, ale w praktyce załogi często ginęły albo dostawały się do niewoli.

Najbardziej znaną jest japońska torpeda Kaiten z okresu II wojny światowej przeznaczona do ataków samobójczych.

Pierwszy udany atak przeprowadziła włoska torpeda Mignatta na zacumowany w porcie Pola austro-węgierski pancernik SMS "Viribus Unitis" nocą 31 października/1 listopada 1918 r. (w wyniku braku łączności pancernik został zatopiony po przejęciu przez Chorwatów).

Najbardziej udanym jest dywersyjny atak 3 włoskich Maiale w nocy z 18 na 19 grudnia 1941 r. w porcie Aleksandria. Założyły 3 głowice pod pancernikami HMS "Queen Elizabeth" i HMS "Valiant" oraz tankowcem "Sagona". "Queen Elizabeth" osiadł na dnie, a pozostałe zostały ciężko uszkodzone. Ponadto poważnie został uszkodzony niszczyciel "Jervis" kotwiczący obok tankowca.

W latach 70. XX w. w Polsce powstał Błotniak, pojazd podwodny do zadań dywersyjnych zbliżony do żywej torpedy.

Przed wybuchem II wojny światowej w Polsce pojawiły się informacje prasowe, jakoby projektowano użycie torped do ataków samobójczych. Nie były one prawdziwe, ale wielu ochotników pod ich wpływem zgłaszało w sztabach wojskowych gotowość udziału w takich działaniach, co również było nagłaśniane przez żądną sensacji prasę.

Taktyka[edytuj | edytuj kod]

  • Atak samobójczy:
  • Podczepienie miny zegarowej pod okrętem:
    • włoskie Mignatta i Maiale
    • angielskie Chariot
  • Wystrzelenie podwieszonej torpedy:
  • Niszczenie małymi minami newralgicznych miejsc okrętów i infrastruktury np. rurociągów w wielu miejscach:

Kraje, które zastosowały żywą torpedę[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]