Żywa torpeda
Z Wikipedii
Żywa torpeda – torpeda albo motorówka z materiałem wybuchowym przeznaczona do ataków samobójczych (np. kamikaze) lub dywersyjnych. Większość pojazdów dawała przynajmniej teoretyczną szansę przeżycia, ale w praktyce załogi często ginęły albo dostawały się do niewoli.
Przed wybuchem II wojny światowej dla polskich oddziałów żywych torped projektowano niewielkie motorówki i torpedy, ale nie zdążono ich zrealizować. W latach 70. XX w. w Polsce powstał Błotniak, pojazd podwodny do zadań dywersyjnych zbliżony do żywej torpedy.
Najbardziej znaną jest japońska torpeda Kaiten z II wojny światowej przeznaczona do ataków samobójczych.
Pierwszy udany atak przeprowadziła włoska torpeda Mignatta na zacumowany w porcie Pola austro-węgierski pancernik SMS "Viribus Unitis" nocą 31 października/1 listopada 1918 r. (w wyniku braku łączności pancernik został zatopiony po przejęciu przez Chorwatów).
Najbardziej udanym jest dywersyjny atak 3 włoskich Maiale w nocy z 18 na 19 grudnia 1941 r. w porcie Aleksandria. Założyły 3 głowice pod pancernikami HMS "Queen Elizabeth" i HMS "Valiant" oraz tankowcem "Sagona". "Queen Elizabeth" osiadł na dnie, a pozostałe zostały ciężko uszkodzone. Ponadto poważnie został uszkodzony niszczyciel "Jervis" kotwiczący obok tankowca.
[edytuj] Taktyka
- Atak samobójczy:
- Podczepienie miny zegarowej pod okrętem:
- włoskie Mignatta i Maiale
- angielskie Chariot
- Wystrzelenie podwieszonej torpedy:
- niemieckie Neger
- Niszczenie małymi minami newralgicznych miejsc okrętów i infrastruktury np. rurociągów w wielu miejscach:
- Błotniak
