Helena i mężczyźni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Helena i mężczyźni
Eléna et les hommes
Gatunek komedia romantyczna
Data premiery 1956
Kraj produkcji  Francja
 Włochy
Reżyseria Jean Renoir
Scenariusz Jean Renoir
Główne role Ingrid Bergman
Jean Marais
Mel Ferrer
Jean Richard
Pierre Bertin
Jean Castagnier
Dora Doll
Jean Claudio
Mirko Ellis
Juliette Greco
Elina Labourdette
Muzyka Joseph Kosma
Zdjęcia Claude Renoir
Produkcja Franco London Film
Les Films Gibé
Elektra Compagnia Cinematografica

Helena i mężczyźni (fr. Eléna et les hommes) – czarno-biały film Jeana Renoira z 1956.

Treść[edytuj | edytuj kod]

Uwaga! – poniższy opis zawiera szczegóły treści, a w ostatnim zdaniu zdradza zakończenie

Film opowiada humorystycznie o perypetiach polskiej arystokratki, Heleny Sorokowskiej (granej przez Ingrid Bergman), targanej wątpliwościami, co do wyboru mężczyzny.

Akcja toczy się w bliżej nieokreślonym czasie (najprawdopodobniej jest to początek XXw.), w dzień francuskiego święta narodowego – 14 lipca. W tym dniu kochanek Heleny, młody kompozytor, zawiadamia ją o fakcie przyjęcia do gry jego opery przez mediolańską la Scalę. Kobieta dostrzega w tym prawdopodobny koniec związku – mężczyzna jest młody, niedoświadczony i może go oślepić taki sukces. Postanawia więc porzucić kochanka. Po podjęciu decyzji udaje się na samotny spacer po Paryżu. Podczas parady wojskowej poznaje bożyszcze tłumu – generała Rollana (w tej roli Jean Marais). Generał tego dnia otrzymuje nominację na ministra wojny i wspaniale wygląda w galowym mundurze. Niestety – jest wplątany w różnorakie intrygi, których celem jest objęcie dyktatorskiej władzy nad krajem. Poznając jednak w dalszej części filmu Helenę, zakochuje się w niej bez pamięci i jest nawet gotów porzucić wodzowskie ambicje. Tego samego dnia poznaje ona jednak drugiego mężczyznę – Henryka (osobę zupełnie zwyczajną, w tej roli Mel Ferrer). Film koncentruje się na pokazaniu zabawnych i romantycznych losów Heleny, która waha się między tymi dwiema osobami - mężczyzną nietuzinkowym i mężczyzną zwyczajnym. Ostatecznie wybiera Henryka.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Ryszard Lassota, Helena i mężczyźni – program kinowy z polskiej premiery, wyd. RSW Prasa, Warszawa, lata 50. XXw. (brak dokładnej daty).