Ingrid Bergman

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ingrid Bergman
Ingrid Bergman w 1944 roku
Ingrid Bergman w 1944 roku
Data i miejsce urodzenia 29 sierpnia 1915
Sztokholm
Data i miejsce śmierci 29 sierpnia 1982
Londyn
Zawód aktorka
Współmałżonek Lars Schmidt (1958–1976)
Roberto Rossellini (1950–1957)
Petter Aron Lindström (1937–1950)
Lata aktywności 1932–1982
Strona internetowa
Sesja dla magazynu Yank, the Army Weekly (1945)
Ingrid Bergman w filmie Dr. Jekyll i Mr. Hyde (1941)
W filmie Casablanca (1942)
W filmie Gasnący płomień (1944)
W filmie Osławiona (1946)
Wyspa Stromboli, dom w którym mieszkała Ingrid Bergman podczas kręcenia filmu "Stromboli, ziemia Boga" w 1949 r.
Tablica pamiątkowa na domu na wyspie Stromboli, w którym mieszkała Ingrid Bergman podczas kręcenia filmu "Stromboli, ziemia Boga", 1949

Ingrid Bergman (ur. 29 sierpnia 1915 w Sztokholmie, zm. 29 sierpnia 1982 w Londynie) – szwedzka aktorka filmowa i teatralna.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w Sztokholmie w 1915 r. Początkowo grywała tylko niewielkie role w szwedzkich filmach. Przełomem w jej karierze okazał się film Intermezzo, w którym zagrała pianistkę zakochaną w starszym, żonatym skrzypku. Rolą tą zwróciła na siebie uwagę Davida O. Selznicka, amerykańskiego producenta, który postanowił zrobić remake tego filmu i w tym celu zaprosił Ingrid do Hollywood. Film odniósł sukces, a Bergman podpisała siedmioletni kontrakt z Selznickiem.

Zagrała w wielu dobrych filmach – wystarczy wymienić chociażby takie tytuły, jak Dr Jekyll i Mr Hyde, Komu bije dzwon czy Joanna d'Arc. Najsłynniejszym dziełem z udziałem Ingrid Bergman jest niewątpliwie Casablanca – dramat, w którym partnerował jej Humphrey Bogart.

Amerykańska Akademia Filmowa przyznała Ingrid Oscary za role w filmach: Gasnący płomień, Anastazja i Morderstwo w Orient Expresie. Jej ostatnią rolą była postać izraelskiej premier, Goldy Meir, w miniserialu telewizyjnym A Woman Called Golda (1982), za którą otrzymała nagrodę Emmy.

Życie osobiste aktorki było dość burzliwe. W 1949 opuściła męża, lekarza Petera Lindstroma, z którym miała córkę, aby związać się z włoskim reżyserem Roberto Rossellinim. Miała z nim dzieci: Robertina, Isottę i Isabellę. Bergman grała w filmach Rosselliniego. Po dziewięciu latach wspólnego życia Ingrid i Roberto rozstali się. Aktorka poślubiła producenta teatralnego Larsa Schmidta, z którym rozwiodła się w 1975 roku. Ingrid Bergman zmarła w dniu swoich urodzin, w wieku 67 lat, po długotrwałej walce z rakiem. Jej prochy rozsypano nad szwedzkim wybrzeżem.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Zamarzyła o aktorstwie po tym, jak wzięła udział w filmie Landskamp jako statystka. Ingrid została uczennicą prestiżowej szkoły Swedish Royal Theatre, ale stwierdziła, że teatr jej nie pociąga.

W 1935 po raz pierwszy zagrała małą rólkę. W 1936 wcieliła się w Anitę Hoffman w filmie Intermezzo. Szczęśliwie dla niej wielki producent David O. Selznick, autor sukcesów wielu hollywoodzkich gwiazd, obejrzał film i postanowił zrealizować jego amerykańską wersję z Ingrid Bergman w roli głównej. W 1939 doszło do produkcji Intermezzo w Hollywood. Potem aktorka pojechała do Szwecji, gdzie zagrała w dwóch filmach, i wróciła do USA, by pojawić się w trzech dobrze odebranych obrazach. W 1941 otrzymała propozycję zagrania głównej roli kobiecej u boku Humphreya Bogarta w filmie Casablanca.

W 1943 pojawiła się w głównej roli w filmie Komu bije dzwon na podstawie powieści Hemingwaya. Otrzymała za nią pierwszą nominację do Oscara. Rok później wcieliła się w Paulę Alquist w Gasnącym płomieniu i za tę kreację otrzymała nagrodę Akademii Filmowej. Trzecią nominację przyniosła jej rola siostry Benedyktyny w Dzwonach Najświętszej Marii Panny. Rola Joanny d'Arc zaowocowała nominacją numer 4.

W 1949 roku Ingrid kręciła we Włoszech film Stromboli w reżyserii Roberta Rosselliniego, z którym wkrótce się związała. Podczas pobytu we Włoszech nakręciła kilka filmów. Do Hollywood wróciła obrazem Anastazja (1956), za rolę w którym uhonorowano ją drugim Oscarem. W 1974 zagrała w Morderstwie w Orient Expressie, co z kolei zaowocowało 3 statuetką w jej karierze. Ostatnią nominację przyniósł jej film Jesienna sonata (1978). Uważała, że była to jej najlepsza rola.

Jej ostatnim triumfem był serial Kobieta o imieniu Golda z 1982, w którym za rolę Goldy Meir przyznano jej nagrodę Emmy. Jednak Ingrid tego nie doczekała. Zmarła w 67. rocznicę urodzin na raka piersi.

Amerykański Instytut Filmowy sklasyfikował ją na czwartym miejscu na liście najlepszych aktorek w dziejach kina. Ma także swoją gwiazdę na hollywoodzkim Walk of Fame przy 6759 Hollywood Blvd.

Napisała również autobiografię My story, która stała się bestsellerem.

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Filmy fabularne
  • 1932: Landskamp jako Dziewczyna czekająca na połączenie (niewymieniona w czołówce)
  • 1935: Munkbrogreven jako Elsa Edlund
  • 1935: Bränningar jako Karin Ingman
  • 1935: Swedenhielms jako Astrid
  • 1935: Noce Walpurgii (Valborgsmässoafton) jako Lena Bergström, sekretarka Johana
  • 1936: Intermezzo jako Anita Hoffman
  • 1936: Po słonecznej stronie (Pa solsidan) jako Eva Bergh
  • 1938: Nasza czwórka (Die Vier Gesellen) jako Marianne
  • 1938: Dollar jako Julia Balzar
  • 1938: En Kvinnas ansikte jako Anna Holm / Panna Paulsson
  • 1939: Samotna noc (En enda natt) jako Eva Beckman
  • 1939: Intermezzo: A Love Story jako Anita Hoffman
  • 1940: Juninatten jako Kerstin Norbäck/Sara Nordana
  • 1941: Doktor Jekyll i pan Hyde (Dr. Jekyll and Mr. Hyde) jako Iva
  • 1941: Adam Had Four Sons jako Emilie Gallatin
  • 1941: Rage in Heaven jako Stella Bergen
  • 1942: Casablanca jako Ilsa Lund Laszlo
  • 1943: Komu bije dzwon (For Whom the Bell Tolls) jako Maria
  • 1944: Gasnący płomień (Gaslight) jako Paula Alquist
  • 1945: Saratoga Trunk jako Clio Dulaine
  • 1945: Urzeczona (Spellbound) jako Constance Peterson
  • 1945: Dzwony Najświętszej Marii Panny (The Bells of St. Mary's) jako Siostra Benedict
  • 1946: Osławiona (Notorious) jako Alicia Huberman
  • 1946: American Creed
  • 1948: Łuk triumfalny (Arch of Triumph) jako Joan Madou
  • 1948: Joanna d'Arc (Joan of Arc) jako Joanna D'Arc
  • 1949: Pod znakiem Koziorożca (Under Capricorn) jako Lady Henrietta Flusky
  • 1950: Stromboli, ziemia bogów (Stromboli) jako Karin
  • 1952: Europa '51 jako Irene Girard
  • 1953: Podróż do Włoch (Viaggio in Italia) jako Katherine Joyce
  • 1954: Strach (La Paura) jako Irene Wagner
  • 1954: Joanna d'Arc na stosie (Giovanna d'Arco al rogo) jako Joanna d'Arc
  • 1956: Anastazja (Anastasia) jako Anastasia
  • 1956: Helena i mężczyźni (Eléna et les hommes) jako Helena Sokorowska
  • 1958: Niedyskrecja (Indiscreet) jako Anne Kalman
  • 1958: Gospoda Szóstego Dobrodziejstwa (The Inn of the sixth happiness) jako Gladys Aylward
  • 1959: The Turn of the Screw jako Governess
  • 1961: 24 godziny z życia kobiety (Twenty-Four Hours in a Woman's Life) jako Clare Lester
  • 1961: Żegnaj ponownie (Goodbye Again) jako Paula
  • 1961: Auguste jako Epizod (niewymieniona w czołówce)
  • 1963: Hedda Gabler jako Hedda Gabler
  • 1964: Żółty Rolls-Royce (The Yellow Rolls-Royce) jako Gerda Millett
  • 1964: Wizyta starszej pani (The Visit) jako Karla Zachanassian
  • 1966: The Human Voice
  • 1967: Stymulacja (Stimulantia) jako Mathilde Hartman
  • 1969: Kwiat kaktusa (Cactus Flower) jako Stephanie Dickinson
  • 1970: Spacerując w wiosennym deszczu (A Walk in the Spring Rain) jako Libby Meredith
  • 1973: From the Mixed-Up Files of Mrs. Basil E. Frankweiler jako Pani Frankweiler
  • 1974: Morderstwo w Orient Expressie (Murder on the Orient Express) jako Greta Ohlsson
  • 1976: Kwestia czasu (A Matter of Time) jako Hrabina Sanziani
  • 1978: Jesienna sonata (Höstsonaten) jako Charlotte
  • 1982: A Woman Called Golda jako Golda Meir
Seriale telewizyjne
  • 1959: Startime jako Guwernantka

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ingrid Bergman i Alan Burgess, Ingrid Bergman: My Story, New York: Delacorte Press (1980), ISBN 0-440-03299-7
  • Charlotte Chandler, Ingrid: Ingrid Bergman, A Personal Biography, New York: Simon & Schuster (2007), ISBN 0-7432-9421-1
  • Laurence Leamer, As Time Goes By: The Life of Ingrid Bergman, New York: Harper & Row (1986), ISBN 0-06-015485-3

Literatura przedmiotu[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Nagrody
Poprzednik
Anna Magnani
za Tatuowana róża
Oscar dla Najlepszej aktorki pierwszoplanowej
1957
za Anastazja
Następca
Joanne Woodward
za Trzy oblicza Ewy
Poprzednik
Jennifer Jones
za Pieśń o Bernadette
Oscar dla Najlepszej aktorki pierwszoplanowej
1945
za Gasnący płomień
Następca
Joan Crawford
za Mildred Pierce
Poprzednik
Tatum O'Neal
za Papierowy księżyc
Oscar dla Najlepszej aktorki drugoplanowej
1975
za Morderstwo w Orient Expressie
Następca
Lee Grant
za Szampon