Helicodontidae

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Helicodontidae
Kobelt, 1904
Muszla ślimaka obrzeżonego (Helicodonta obvoluta)
Muszla ślimaka obrzeżonego (Helicodonta obvoluta)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ mięczaki
Gromada ślimaki
Podgromada płucodyszne
Rząd trzonkooczne
Nadrodzina Helicoidea
Rodzina Helicodontidae
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Helicodontidaerodzina obejmująca 16 rodzajów[1] lądowych ślimaków trzonkoocznych (Stylommatophora) o spłaszczonych muszlach, zwykle pokrytych włoskami[2], i o dyskusyjnej pozycji taksonomicznej.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Ślimaki z tej rodziny występują w południowo-zachodniej Palearktyce[3]. Większość gatunków zasiedlających Europę spotykanych jest w jej południowej części. W faunie Polski odnotowano jednego przedstawiciela rodziny. Jest nim – występujący w południowo-zachodniej części kraju – ślimak obrzeżony (Helicodonta obvoluta)[2].

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Są to ślimaki średniej wielkości. Skręty ich muszli są wysokie i ciasno nawinięte. Dołek osiowy jest szeroki, a warga otworu muszli wyraźnie wywinięta[2].

Podstawą podniesienia tej grupy ślimaków do rangi rodziny są różnice w budowie narządów płciowych, m.in. brak diverticulum oraz obecność tylko jednego woreczka strzałki miłosnej[3].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Jeszcze w latach 90. XX wieku ta grupa ślimaków była, a przez niektórych autorów nadal jest klasyfikowana w randze podrodziny Helicodontinae, z tym że jedni zaliczają ją do rodziny ślimakowatych (Helicidae), a inni do wyłonionej ze ślimakowatych rodziny Hygromiidae[4]. Schileyko[1] podniósł omawianą grupę do rangi rodziny, co zostało dość szeroko zaakceptowane przez malakologów, choć nadal trwają badania i dyskusje dotyczące filogenetycznych relacji pomiędzy poszczególnymi rodzajami.

Rodzajem typowym rodziny jest Helicodonta.

Muszla Lindholmiola lens – przedstawiciela podrodziny Lindholmiolinae

W obrębie Helicodontidae sensu lato, w zależności od autora, wyróżniane są podrodziny[5]:

Nie można też wykluczyć, że do Helicodontidae powinna zostać zaliczona podrodzina Klikiinae[3].

Bouchet i Rocroi[6] wyróżnili tylko Helicodontinae i Lindholmiolinae, ale Trissexodontidae – klasyfikowane przez nich w randze odrębnej rodziny – charakteryzują te same cechy budowy narządów płciowych, dlatego inni autorzy włączają je do Helicodontidae[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 A. A. Schileyko. Taxonomic status, phylogenetic relations and system of the Helicoidea. „Archiv für Molluskenkunde”. 120 (4–6), s. 187–236, 1991 (ang.). 
  2. 2,0 2,1 2,2 Fauna Polski - charakterystyka i wykaz gatunków. Bogdanowicz W., Chudzicka E., Pilipiuk I. i Skibińska E. (red.). T. III. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2008, s. 407. ISBN 978-83-88147-09-8.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Hartmut Nordsieck: Helicoidea (ang.). [dostęp 22 stycznia 2012].
  4. F. Welter-Schultes: Genus summary for Helicodonta (ang.). W: AnimalBase. Early zoological literature [on-line]. AnimalBase Project Group, 2009. [dostęp 22 stycznia 2012].
  5. Taxon profile: family Helicodontidae Kobelt, 1904 (ang.). BioLib. [dostęp 22 stycznia 2012].
  6. Philippe Bouchet, Jean-Pierre Rocroi. Classification and nomenclator of gastropod families. „Malacologia: International Journal of Malacology”. 47 (1-2), s. 85-397, 2005. ISSN 0076-2997 (ang.).