Hermann Henselmann

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Hermann Henselmann
Hermann Henselmann
Data i miejsce urodzenia 3 lutego 1905
Roßla
Data i miejsce śmierci 19 stycznia 1995
Berlin
Zawód architekt
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
H. Henselmann: Dom Nauczyciela z salą kongresową w Berlinie
H. Henselmann: wieżowiec na Weberwiese w Berlinie

Hermann Henselmann (ur. 3 lutego 1905 w Roßli w górach Harz, zm. 19 stycznia 1995 w Berlinie) – niemiecki architekt modernistyczny i socrealistyczny, po II wojnie światowej działający w NRD.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Po nauce zawodu stolarza Henselmann studiował w Szkole Rękodzieła i Rzemiosła Artystycznego w Berlinie, po czym rozpoczął pracę w biurach architektonicznych[1]. Pierwszym projektem, którym pokierował (po śmierci kierownika biura, Alexandra Ferenczego), była willa KenWin. Od 1931 kierował własnym biurem[1] i zbudował wiele willi i domów jednorodzinnych utrzymanych w duchu klasycznego modernizmu. Po przejęciu władzy przez hitlerowców, ze względu na żydowskich przodków musiał zrezygnować z własnego biura[2], zamieszkał w Wilhelmshorst koło Berlina. W 1943 wyjechał do Pragi[2], gdzie pracował w biurze Godbera Nissena do 1945[1].

Po wojnie Hermann Henselmann został Miejskim Radcą Budowlanym w Gocie[1], od 1945 dyrektorem Wyższej Szkoły Budownictwa w Weimarze[3], a w latach 1949–1951 kierownikiem Instytutu Budownictwa na Niemieckiej Akademii Nauk w Berlinie (wschodnim)[4].

Na początku lat 50. odszedł od architektury modernistycznej i tworzył przez jakiś czas w stylu socrealistycznym. W 1953 został głównym architektem Wielkiego Berlina (w istocie tylko wschodniej części miasta), funkcję tę sprawował do 1959[5]. Następnie działał w różnych kolektywach projektowych, wracając w swych projektach do form modernistycznych, a w latach 1964–1967 także w Instytucie Projektów Typowych, zajmującym się uprzemysłowionym budownictwem mieszkaniowym. Do przejścia na emeryturę w 1972 był zastępcą dyrektora Instytutu Urbanistyki i Architektury na Akademii Budownictwa[1]. Henselmann mieszkał w jednym z zaprojektowanych przez siebie wieżowców przy Strausberger Platz w Berlinie. W połowie lat 70. XX wieku miał powiedzieć:

Quote-alpha.png
Na architekturę przyjdzie czas później, teraz potrzebujemy mieszkań, mieszkań, mieszkań[6][7].

Wybrane dzieła[edytuj | edytuj kod]

  • 1930–1932 – willa KenWin w La Tour-de-Peilz w Szwajcarii (z Alexandrem Ferenczym) na zlecenie KEN­netha Macph­er­sona i WI­Ni­f­red El­ler­man[8]
  • 1949–1956 – domy mieszkalne przy Stalinallee w Berlinie Wschodnim (późniejsza Karl-Marx-Allee)[9]
  • 1951–1952 – wieżowiec na Weberwiese przy Marchlewskistrasse 25 w berlińskiej poddzielnicy Friedrichshain[10]
  • 1953–1956 – grupa budynków Frankfurter Tor przy Frankfurter Allee/Petersburgerstrasse w berlińskiej poddzielnicy Friedrichshain[11]
  • 1958 – projekt wieży sygnałowej – wstępny szkic wieży telewizyjnej przy Alexanderplatz w Berlinie[12]
  • 1961–1964 – Dom Nauczyciela z salą kongresową (niem. Haus des Lehrers, HdL)w Berlinie[13]
  • 1968–1970 – projekt zabudowy placu Lenina w berlińskiej poddzielnicy Friedrichshain (obecnie Platz der Vereinten Nationen)[14]
  • 1968 – wieżowiec Uniwersytetu w Lipsku[15]
  • 1969 – wieżowiec działu badawczego zakładów Zeiss w Jenie
  • 1970–1973 – wieżowiec Uniwersytetu w Jenie (razem z Ulrichem Balke i

Friedrichem Rihlem)[16]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Archinform: Hermann Henselmann (niem.). [dostęp 2010-08-05].
  2. 2,0 2,1 Niels Gutschow: Ordnungswahn. Birkhäuser, 2001, s. 36. ISBN 3764363908. [dostęp 2010-08-04]. (niem.)
  3. Manfred Nutz: Stadtentwicklung in Umbruchsituationen: Wiederaufbau und Wiedervereinigung als Stressfaktoren der Entwicklung Ostdeutscher Mittelstädte, ein Raum-Zeit-Vergleich mit Westdeutschland. Franz Steiner Verlag, 1998, s. 62. ISBN 3515072020. [dostęp 2010-08-04]. (niem.)
  4. Frank Betker: "Einsicht in die Notwendigkeit": kommunale Stadtplanung in der DDR und nach der Wende (1945-1994). Franz Steiner Verlag, 2005, s. 166. ISBN 3515087346. [dostęp 2010-08-04]. (niem.)
  5. Florian Urban: Neo-historical East Berlin: architecture and urban design in the German Democratic Republic 1970-1990. Ashgate Publishing, Ltd., 2009, s. 251. ISBN 0754676161. [dostęp 2010-08-04]. (ang.)
  6. Wolne tłum. z jęz. niem.: Für Architektur haben wir hinterher Zeit, jetzt brauchen wir Wohnungen, Wohnungen, Wohnungen.
  7. Frank Betker: "Einsicht in die Notwendigkeit": kommunale Stadtplanung in der DDR und nach der Wende (1945-1994). Franz Steiner Verlag, 2005, s. 12. ISBN 3515087346. [dostęp 2010-08-04]. (niem.)
  8. Archinform: Villa KenWin (Villa Ken-Win) (niem.). [dostęp 2010-08-04].
  9. Ursula Muscheler: Haus ohne Augenbrauen: Architekturgeschichten aus dem 20. Jahrhundert. C.H.Beck, 2007, s. 151-162. ISBN 3406548016. [dostęp 2010-08-04]. (niem.)
  10. Archinform: Hochhaus an der Weberwiese (niem.). [dostęp 2010-08-04].
  11. Archinform: Bebauung Frankfurter Tor (niem.). [dostęp 2010-08-04].
  12. Florian Urban: Neo-historical East Berlin: architecture and urban design in the German Democratic Republic 1970-1990. Ashgate Publishing, Ltd., 2009, s. 13. ISBN 0754676161. [dostęp 2010-08-04]. (ang.)
  13. Paul Andreas, Ingeborg Flagge, Oscar Niemeyer, Deutsches Architekturmuseum: Eine Legende der moderne/a Legend of Modernism. Birkhäuser, 2003, s. 63. ISBN 3764369922. [dostęp 2010-08-04]. (niem.)
  14. Archinform: ehem. Leninplatz (niem.). [dostęp 2010-08-04].
  15. Thomas Topfstedt, Pit Lehmann: Der Leipziger Augustusplatz. Leipziger Universitätsverlag, 1994, s. 74. ISBN 3929031280. [dostęp 2010-08-04]. (niem.)
  16. Archinform: ehem. Universitätshochhaus (JenTower) (niem.). [dostęp 2010-08-04].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]