Hi-fi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z High fidelity)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Zobacz też: singel Hi-Fi / Nie będę Julią i album Złota kolekcja: Hi-Fi grupy Wanda i Banda.

Hi-fi[a] (czyt. haɪ̯fɪ[b]), skrótowiec od (ang.) high fidelity (wysoka wierność) – termin określający reprodukcję dźwięku o jakości bardzo zbliżonej do oryginału[1]. Parametry, które muszą spełniać urządzenia oznaczone symbolem hi-fi są określone w niemieckiej normie DIN 45500 z roku 1973 (w innych krajach stosowano także normę IEC 268). Dotyczy ona m.in. maksymalnego poziomu szumów i zniekształceń nieliniowych, a także pasma przenoszenia wyznaczonego na podstawie charakterystyki amplitudowej.

Pojęcie hi-fi zaczęło być szczególnie popularne w latach 60., 70. i 80., kiedy w wyniku nowych możliwości technicznych wzrastało znaczenie jakości urządzeń, a poziom produkcji niektórych był bardzo niski. Produkty spełniając normę DIN 45500 cieszyły się wysokim prestiżem, co nie pozostawało bez wpływu na cenę.

Pod koniec XX wieku znaczenie terminu hi-fi zmniejszyło się ze względu na fakt, że większość produkowanych wówczas urządzeń elektroakustycznych średniej jakości spełniała normy jakościowe stawiane trzydzieści lat wcześniej najdroższym urządzeniom. Np. norma niemiecka dopuszczała dla urządzeń klasy hi-fi przy paśmie odtwarzania 20 Hz – 20 kHz i mocy 2×20 W do nierównomierności poziomu odtwarzania ±3 dB i jednoprocentowych zniekształceń nieliniowych (na częstotliwości 1 kHz) przy pracy ciągłej (pod tym pojęciem rozumiano co najmniej 10 minut) z sygnałem sinusoidalnym. Rozwój elektroniki pozwolił na skonstruowanie lepszych urządzeń – współcześnie takie parametry posiadają np. wzmacniacze skonstruowane przy pomocy jednego układu scalonego i kilku elementów biernych.

Obok hi-fi używane jest również określenie hi-end, niemające jednak swego odniesienia w jakichkolwiek normach, co sprawia, że w ofertach producentów sprzętu elektroakustycznego, sprzęt wysokiej wierności nadal jest określany najczęściej mianem (ang.) hi-fi components (składniki hi-fi) – tak określane są elementy zestawów elektroakustycznych: wzmacniacze elektroakustyczne, radioodbiorniki w formie tzw. tunera, magnetofony, odtwarzacze CD, gramofony.

Uwagi

  1. Na niektórych urządzeniach spotkane są również określenia Hi Fi, HI-FI.
  2. Taka wymowa obowiązuje jedynie w Polsce, w języku angielskim to haɪ̯faɪ.

Przypisy

  1. McGraw-Hill: The McGraw-Hill Dictionary of Engineering. Mark D. Licker (wyd.), Joe Faulk (red.). Wyd. 2. Warszawa: McGraw-Hill, 2003. ISBN 0-07-141799-0.