Hiperdoncja

Zęby nadliczbowe
dentes supernumerarii
Zdjęcie radiologiczne wewnątrzustne pokazujące obecność zębów nadliczbowych.
ICD-10 K00.1 Tooth, Supernumerary
MeSH	D014096

Hiperdoncja, zwiększenie liczby zębów (łac. hyperdontia; z gr. νπερ - zbyt dużo, οδοντ - ząb, -ια; ang. hyperdontia) – zaburzenie rozwojowe polegające na obecności zębów nadliczbowych o nieprawidłowej budowie albo prawidłowo zbudowanych zębów dodatkowych. Często ograniczona przestrzeń w łuku zębowym powoduje, że zęby nadliczbowe i dodatkowe ulegają wklinowaniu. Zaburzenie najczęściej dotyczy zębów siecznych i przedtrzonowych, najrzadziej zębów trzonowych. Zęby nadliczbowe występujące w okolicy zębów trzonowych nazywamy zębami zatrzonowymi (łac. dentes distomolares) i przytrzonowymi.

Objawy tego zaburzenia rozwojowego wynikają najczęściej z zaburzenia funkcji stawu skroniowo-żuchwowego.

Hiperdoncja może stanowić część obrazu klinicznego zespołów wad wrodzonych, takich jak:

• dysplazja obojczykowo-czaszkowa;
• zespół Gardnera;
• zespół LEOPARD;
• zespół ustno-nosowo-palcowy.

Linki zewnętrzne

• Hyperdontia (ang.). Geneva Foundation for Medical Education and Research. [dostęp 2010-01-10].

Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.