Hirō Onoda

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Hirō Onoda
Hirō Onoda
porucznik
Data i miejsce urodzenia 19 marca 1922
Japonia Kamekawa, Prefektura Wakayama
Data i miejsce śmierci 16 stycznia 2014
Tokio
Przebieg służby
Lata służby 1941-1974
Siły zbrojne Cesarska Armia Japońska
Jednostki Brygada Sugi
Główne wojny i bitwy II wojna światowa, japoński opór po wojnie
Odznaczenia
Niebieska wstęga Medal imienia Santos-Dumonta

Hirō Onoda (jap. 小野田寛郎 Onoda Hirō?, ur. 19 marca 1922 w Kamekawie, zm. 16 stycznia 2014 w Tokio)japoński wojskowy, porucznik Cesarskiej Armii Japońskiej.

Urodził się 19 marca 1922 roku w Kamekawa (obecnie Kainan) w prefekturze Wakayama. Do armii trafił w 1941 roku. Był szkolony w filii szkoły wywiadu wojsk lądowych, specjalizującej się w sabotażu i dywersji. Kurs ukończył 17 grudnia 1944 i został skierowany do 8 Dywizji Piechoty, stacjonującej na filipińskiej wyspie Lubang. Dotarł tam 31 grudnia tego samego roku. Jego zadaniem było maksymalne utrudnianie Amerykanom lądowania na wyspie. Przed wyjazdem jego przełożony, major Yoshimi Taniguchi, zakazał mu kategorycznie poddawania się i popełniania samobójstwa.

Na Lubang japońska armia podjęła nieudaną próbę powstrzymania amerykańskiej inwazji. Opór nie powiódł się m.in. z powodu niemożności wypełnienia przez Onodę otrzymanego rozkazu wysadzenia w powietrze portu i lądowiska, co uniemożliwili mu zastani na Lubang oficerowie. Amerykańskie wojska wylądowały na Lubang 28 lutego 1945 roku i bez większych problemów złamały japoński opór.

Japońskie oddziały zostały rozbite, jedynie kilkunastu żołnierzy zdołało uniknąć śmierci lub niewoli i zbiec w góry w małych grupach z zamiarem oczekiwania na odsiecz. Onoda stanął na czele jednej z grup, do której należeli kapral Shōichi Shimada, szeregowy Kinshichi Kozuka i szeregowy Yūichi Akazu. Po zakończeniu wojny na Pacyfiku Amerykanie zrzucali na liczne wyspy ulotki informujące przebywających tam żołnierzy o kapitulacji Japonii, jednak wielu z nich nie dawało wiary tym informacjom, traktując je jako podstęp wroga. Także grupa Onody zignorowała wezwania do poddania się i kontynuowała walkę partyzancką, tocząc potyczki z ludnością filipińską i miejscowymi siłami porządkowymi. Jeden z podwładnych Onody, szeregowy Akazu, we wrześniu 1949 roku zdecydował o oddzieleniu się od współtowarzyszy i przez pół roku działał samodzielnie, po czym oddał się w ręce Filipińczyków. Kapral Shimada natomiast został w roku 1954 zabity podczas strzelaniny, a szeregowy Kozuka zginął w czasie napadu na wieś 19 października 1972 roku.

Zarówno dezercja Akazu, jak i strzelanina w październiku 1972 roku, wywołały zainteresowanie ukrywającymi się na pacyficznych wyspach żołnierzami i zakończyły się kilkoma nieudanymi ekspedycjami poszukiwawczymi. Mogły też sugerować, że Onoda wciąż żyje, pomimo uznania go w grudniu 1959 roku za zmarłego. Dopiero 20 lutego 1974 roku Onodę odnalazł przypadkowo były student i podróżnik-amator, Norio Suzuki, który spróbował przekonać partyzanta do tego, że wojna dobiegła końca. Onoda upierał się, że jedynie jego dowódca może wydać mu rozkaz złożenia broni, dlatego też Suzuki podjął próbę odnalezienia majora Yoshimi Taniguchiego. Obaj dotarli następnie na Lubang i w umówionym miejscu spotkali się z Onodą. Dopiero wówczas porucznik Onoda złożył broń. Miał przy sobie karabin Arisaka 99, 500 sztuk amunicji i kilka granatów.

Po złożeniu broni przez Onodę, władze Filipin zdecydowały o ułaskawieniu go, choć istniała możliwość oskarżenia go o rabunki i morderstwa popełnione już w czasie pokoju. Po powrocie do Japonii Onoda zajął się pisaniem książki autobiograficznej pt.: „No surrender: My Thirty-Year War”. Otrzymał także propozycję startu w wyborach parlamentarnych, którą jednak odrzucił. W latach 1975-1984 przebywał u rodziny w Brazylii, gdzie zajmował się hodowlą bydła i działalnością na rzecz japońskiej społeczności. Wróciwszy do Japonii, kontynuował działalność społeczną, a także założył sieć szkół przetrwania.

Zmarł 16 stycznia 2014 w Tokio

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]