Honowanie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ślady obróbkowe honowania
Głowica z zamocowanymi osełkami ściernymi zwana gładzikiem

Honowanie (obciąganie[1], gładzenie[1], dogładzanie długoskokowe[1]) – metoda obróbki wygładzającej, stosowana do wykańczania bardzo dokładnych otworów (np. cylindrów tłokowych oraz zewnętrznych powierzchni obrotowych walcowych lub stożkowych, niektórych powierzchni kształtowych (np. uzębień) oraz płaszczyzn[2].

Gładzenie umożliwia uzyskanie dużej dokładności wymiarowej i 10–13 klasy chropowatości (Rz 0,8–0,05)[2]. Honowanie może być stosowane dla średnic od kilku mm do około 1 m oraz długości od 1 cm do około 20 m[2].

Wynik gładzenia zależy od:

  • materiału pilników ściernych
  • kąta przecięcia śladów
  • rodzaju cieczy chłodząco-smarującej
  • nacisku powierzchniowego.

Kąt skrzyżowania śladów obróbki zależy od prędkości posuwisto-zwrotnej głowicy i przyjmuje się dla żeliwa α=45°, a dla stali α=40°.

Kinematyka obróbki[edytuj | edytuj kod]

Narzędzie wykonuje ruch obrotowy i posuwisto-zwrotny. W przypadku bardzo długich skoków głowicy, honownice buduje się w układzie poziomym. Podczas gładzenia głowica połączona z wrzecionem obrabiarki wykonuje ruch obrotowy oraz posuwisto-zwrotny. Skojarzenie tych ruchów powoduje, że każde ziarno pilnika zakreśla linię śrubową. Prędkość obrotowa głowicy nie powinna być wielokrotnością podwójnych suwów głowicy – mamy wtedy pewność, że każde ziarno pilnika nie trafi na te same tory obróbki[2].

Narzędzia[edytuj | edytuj kod]

Narzędziem stosowanym do gładzenia otworów jest gładzik, czyli głowica wyposażona na obwodzie w trzy do dwunastu pilników ściernych. Składa się ono z korpusu będącego zarówno częścią chwytową do połączenia z wrzecionem obrabiarki, jak i oprawą dla osełek, zestawu osełek stanowiących część roboczą oraz urządzeń do regulacji narzędzia. Gładziki centruje się na dwa sposoby:

  • za pomocą samonastawnej głowicy przy nieruchomym przedmiocie (najczęściej stosowana),
  • za pomocą sztywno zamocowanej głowicy przy samoustawnym przedmiocie (małe i lekkie przedmioty, duża dokładność, wymaga specjalnych urządzeń mocujących przedmiot)[2].

Osełki[edytuj | edytuj kod]

Osełki, będące częścią roboczą narzędzi do gładzenia, wykonuje się z tych samych materiałów co ściernice. Najczęściej stosowane ścierniwa to: diament syntetyczny, azotek boru (do stali austenitycznych), elektrokorund szlachetny (do stali), karborund (do żeliwa i metali nieżelaznych)[2].

Chłodzenie[edytuj | edytuj kod]

Jako cieczy chłodząco – smarującej używa się:

  • do żeliwa – nafty + 10-20% oleju
  • do stali – nafty + 20-30% oleju
  • do stopów Cu – wody lub emulsji 4% oleju

Ciecze chłodząco-smarujące mają za zadanie obniżenie temperatury obrabianego cylindra oraz usunięcie z powierzchni resztek zeszlifowanego materiału i wykruszonych ziaren ściernych.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Jan Kaczmarek: Podstawy obróbki wiórowej, ściernej i erozyjnej. Warszawa: WNT, 1970, s. 639.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 Jan Kaczmarek, Podstawy obróbki wiórowej, ściernej i erozyjnej, WNT, Warszawa 1970.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jan Kaczmarek, Podstawy obróbki wiórowej, ściernej i erozyjnej, WNT, Warszawa 1970.