Hotelarstwo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Hotelarstwo – społecznie zorganizowana działalność, polegająca na udzielaniu gościny przyjezdnym w przeznaczonych do tego obiektach bazy noclegowej. Zaspokaja potrzebę wypoczynku, noclegu, wyżywienia, utrzymania higieny osobistej, ochrony zdrowia i mienia, łączności z otoczeniem oraz rozrywek kulturalnych. Jest podstawową branżą turystyki jako gałęzi gospodarki narodowej[1].

Hotelarstwo jest sferą usług niematerialnych, w wyniku działalności hotelarskiej nie powstają nowe wyroby. Istotę hotelarstwa upatruje się w gościnności, gościnności specyficznej, bo za odpłatnością. Z takiego sformułowania płyną określone konsekwencje i zobowiązania hotelu w stosunku do gości, a w szczególności:[2]

  • zapewnienie bezpieczeństwa pobytu,
  • zapewnienie wygody, co najmniej deklarowanego standardu obiektu i poziomu oferowanych usług,
  • zapewnienie dobrej atmosfery pobytu, wysokiego profesjonalizmu i poziomu etyczno-moralnego zatrudnionych pracowników.

Czynniki warunkujące rozwój hotelarstwa:[3]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. G. Konsewicz i J. Grabowski: Hotelarstwo, cz. I, Praca zbiorowa, Jelenia Góra: C.K.U., 1980.
  2. Czesław Witkowski: Podstawy hotelarstwa część I. Warszawa: Wyższa Szkoła Ekonomiczna, 2002.
  3. Czesław Witkowski, Magdalena Kachniewska: Hotelarstwo w gospodarce turystycznej, część III. Warszawa: Wyższa Szkoła Ekonomiczna, 2005.