II bitwa nad Marną

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
II bitwa nad Marną
I wojna światowa, Front zachodni
Czas 15 lipca - 6 sierpnia 1918
Miejsce okolice Paryża, Francja
Terytorium Rzeka Marna w pobliżu Paryża, Francja
Wynik zwycięstwo ententy
Strony konfliktu
 Wielka Brytania
 Francja
 Stany Zjednoczone
 Włochy
 Cesarstwo Niemieckie
Dowódcy
Francja Ferdinand Foch
Francja Marie Émile Fayolle
Francja Charles Mangin
Wielka Brytania Alexander John Godley
Zjednoczone Królestwo Włoch Alberico Albricci
Cesarstwo Niemieckie Erich Ludendorff
Cesarstwo Niemieckie Karl von Einem
Siły
4 armie francuskie
8 dywizji amerykańskich
4 dywizje brytyjskie
2 dywizje włoskie
408 ciężkich dział
360 lądowych baterii
346 czołgów
1., 3., i 7. armia
609 ciężkich dział
1047 lądowych baterii
Straty
Francja 95 165 zabitych lub rannych
Wielka Brytania 16 552 zabitych lub rannych
Stany Zjednoczone 12 000 zabitych lub rannych
Zjednoczone Królestwo Włoch 9000 zabitych lub rannych
139 000 zabitych lub rannych
29 367 pojmanych
793 działa stracone
Multimedia w Wikimedia Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Ofensywa wiosenna podczas I wojny światowej

Operacja MichaelLys3. AisneBelleauKaiserschlacht2. Marna

II Bitwa nad Marną – od 15 lipca do 5 sierpnia 1918 bitwa na przedpolach Paryża, gdzie wojska francuskie pod dowództwem Ferdynanda Focha powstrzymały ostatnią ofensywę niemiecką.

Bitwa[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza bitwa nad Marną była wielkim zwycięstwem w czasie inwazji niemieckiej, natomiast druga bitwa nad Marną okazała się początkiem klęsk niemieckich. 18 lipca o czwartej rano 13 dywizji francuskich, 3 dywizje amerykańskie uderzyły frontem o długości 40 km na oddziały niemieckie. Do ostrzału artyleryjskiego oddziały ententy użyły ponad 2500 dział, 350 czołgów oraz 800 samolotów do wsparcia z góry linii frontu. Zaskoczone silnym atakiem oddziały niemieckie wycofały się 10 kilometrów do tyłu tracąc 10 tysięcy żołnierzy i kilkaset armat.

Następstwa[edytuj | edytuj kod]

W wyniku tego zwycięstwa Amerykanie i Francuzi odnosili kolejne by 3 sierpnia stanąć nad rzeką Vesle. Wojska ententy wykorzystały powstałe wybrzuszenie frontu do kontrataku, dzięki któremu udało się przełamać front i sforsować Marnę. Na zwycięstwo główny wpływ miał atak pancerny, który lekceważyło dowództwo niemieckie.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Janusz Pajewski: PIERWSZA WOJNA ŚWIATOWA 1914-1918. Warszawa: PWN SA, 2005, s. 694-695. ISBN 83-01-14162-X.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]