Idioci

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Idioci
Idioterne
Gatunek dramat
psychologiczny
Rok produkcji 1998
Data premiery Ziemia 20 maja 1998 r.
Polska 9 kwietnia 1999 r.
Kraj produkcji Dania Dania
Szwecja Szwecja
Francja Francja
Holandia Holandia
Włochy Włochy
Język duński
Czas trwania 117 minut
Reżyseria Lars von Trier
Scenariusz Lars von Trier
Główne role Bodil Jorgensen,
Anne Louise Hassing,
Jens Albinus,
Nikolaj Lie Kaas
Zdjęcia Lars von Trier
Montaż Molly Marlene Stensgaard
Produkcja Vibeke Windeløv
Nagrody 1998: nominacja do Złotej Palmy podczas Festiwalu Filmowego w Cannes (Lars von Trier), nominacja do Europejskiej Nagrody Filmowej w kategorii najlepszy scenariusz (Lars von Trier)
1999: 3 nagrody Bodil (Bodil Jorgensen, Nikolaj Lie Kaas, Anne Louise Hassing)

Idioci (duń. Idioterne, ang. The Idiots) – europejski film fabularny, dramat psychologiczny w reżyserii Larsa von Triera, zrealizowany w 1998 roku w koprodukcji Danii, Szwecji, Holandii, Francji i Włoch.

Idioci to pierwszy film von Triera nakręcony zgodnie z zasadami manifestu Dogma 95, a drugi w tzw. Trylogii „Złotego Serca”, na którą składają się jeszcze tytuły Przełamując fale (1996) i Tańcząc w ciemnościach (2000).

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Bohaterami filmu jest grupa młodych ludzi, którzy osiedlają się w jednej z bogatych dzielnic Kopenhagi. Swój sprzeciw wobec mieszczańskiej mentalności i stylu życia wyrażają poprzez udawanie umysłowo upośledzonych, zarówno publicznie, jak i wewnątrz własnej grupy. Ten akt kontestacji, który nazywają „spastykowaniem”, ma pomóc każdemu z nich w odnalezieniu „wewnętrznego idioty”, dotarciu do swojego prawdziwego, nieskrępowanego kulturowym balastem „ja”.

O filmie[edytuj | edytuj kod]

Jest to film niezwykły w dorobku Larsa von Triera, ponieważ stanowi w dużym stopniu paralelę jego działań twórczych. Tak bowiem jak tytułowi idioci wyrażają swój sprzeciw wobec powszechnie obowiązujących norm społecznych przy pomocy radykalnych form, tak też reżyser manifestuje swój bunt wobec dominujących tendencji we współczesnym kinie przy pomocy manifestu Dogma 95. Jak i sam manifest, film w swojej nietypowej konwencji jest buntem artysty wobec utartych metod kręcenia filmów i jednocześnie próbą stworzenia alternatywy wobec mainstreamu, stanowi więc w pewnym stopniu praktyczny odpowiednik Dogmy nie tylko na poziomie realizacji, ale i w warstwie znaczeniowej.

Film ten pojawił się na ekranach w aurze skandalu z powodu zamieszczonych weń fragmentów uznanych za pornograficzne. Z tego to powodu m.in. na rynku amerykańskim i australijskim ukazał się w okrojonej wersji. Co więcej, wywołał on burzliwą dyskusję nie tylko na temat środków wyrazu w kinie, ale również kwestii praw obywatelskich oraz stosunku do ludzi upośledzonych.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]