In pectore

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

In pectore (łac. w sercu / w piersiach) – stosowane w zwrocie kardynał in pectore używanego na określenie kardynała, którego mianuje papież, jednak z ważnych powodów nie ujawnia jego nazwiska i zachowuje je "w sercu".

Nominacje in pectore następcy św. Piotra stosowali zwykle w przypadku, gdy kraj, w którym przebywa nominowany prześladuje wyznawców Kościoła katolickiego. W ten sposób papież unika dalszego wzmagania napięcia z tym krajem i nie wystawia wyróżnionej osoby na ryzyko prześladowań. Zdarza się, że o nominacji in pectore nie wie nawet kardynał, którego ona dotyczy. Do chwili upublicznienia przez papieża nazwiska nominowanej osoby, nie może ona otrzymać purpurowego kardynalskiego biretu i uczestniczyć w Kolegiach Kardynalskich.

W testamencie papieża Jana Pawła II nie został wymieniony kardynał in pectore. W ciągu ponad 26 lat pontyfikatu Jan Paweł II mianował 4 kardynałów in pectore. Nazwiska trzech – Mariana Jaworskiego ze Lwowa, Jānisa Pujatsa z Rygi oraz Vincentasa Sladkevičiusa z Kowna – ujawnił. Imię czwartego zabrał do grobu. Po śmierci Jana Pawła II spekulowano w Rzymie, czy był nim któryś z duchownych chińskich.

Imię kardynała może ujawnić tylko sam papież lub ktoś wykonujący pozostawione przez niego stosowne instrukcje.