Irving Pichel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Irving Pichel
Irving Pichel w latach 40. XX wieku
Irving Pichel w latach 40. XX wieku
Data i miejsce urodzenia 24 czerwca 1891
Pittsburgh
Data i miejsce śmierci 13 lipca 1954
Hollywood
Zawód aktor, reżyser filmowy
Współmałżonek Violette Wilson
Lata aktywności 1920–1954

Irving Pichel (ur. 24 czerwca 1891 w Pittsburghu, zm. 13 lipca 1954 w Hollywood) – amerykański aktor i reżyser filmowy. Odkrył Natalie Wood i dał jej okazję zadebiutować w filmie. Na przełomie lat 40. i 50. XX wieku był oskarżany o „działalność antyamerykańską”, został wpisany na tzw. „czarną listę Hollywoodu”. Miał trzech synów.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Irving Pichel był absolwentem Uniwersytetu Harvarda[1]. Swoją karierę rozpoczynał jako aktor teatralny. Na początku lat 30. XX wieku przeniósł się do Hollywoodu, gdzie stał się znany jako aktor charakterystyczny. W tym samym czasie rozpoczął karierę reżyserską w serii filmów klasy B, często grając w nich mniejsze role. Pichel miał reputację reżysera potrafiącego dobrze prowadzić dziecięcych aktorów[2]. W latach 40. podpisał umowę z 20th Century Fox, która umożliwiła mu nakręcenie filmów o większym budżecie. Po wybuchu II wojny światowej zrealizował cykl antynazistowskich filmów propagandowych[3].

W Santa Rosa, na planie kolejnego filmu z tego cyklu, Happy Land (1943), dostrzegł mieszkającą w tym mieście pięcioletnią Natashę Gurdin. Widząc w niej talent aktorski, specjalnie dla niej stworzył epizod, w której dziewczynka upuszcza rożek lodowy i wybucha płaczem. Chociaż na etapie montażu wycięto jej płacz, scenę umieszczono we finalnej wersji filmu[4]. Pichel zaproponował jej udział w swoim następnym filmie[5]. Obietnicę spełnił, obsadzając ją w obrazie Na zawsze (1946) dla RKO Pictures, po którym stała się popularna[6] pod pseudonimem „Natalie Wood”[7]. Sam film odniósł sukces finansowy[2].

Oprócz działalności aktorskiej i reżyserskiej, występował również w radiu[8].

Zmarł na zawał serca w wieku 63 lat, tydzień po ukończeniu zdjęć do swojego ostatniego filmu, Day of Triumph (1954)[9]. Był to jego pierwszy film po powrocie z emigracji.

Czarna lista[edytuj | edytuj kod]

Podczas drugiego okresu czerwonej paniki, w październiku 1947 roku, został oskarżony przez Komisję Izby Reprezentantów do Badania Działalności Nieamerykańskiej o „działalność antyamerykańską” i umieszczony na „czarnej liście Hollywoodu” w ramach tzw. „Hollywood Nineteen”. Obciążające go zeznania o sympatie komunistyczne złożył jego przyjaciel, Sam Wood[10]. Badano jego „wczesny antynazizm” obecnych w filmach powstałych przed przystąpieniem Stanów Zjednoczonych do II wojny światowej. Mimo że nie wezwano go na przesłuchanie i został oczyszczony z zarzutów[11], ale na pewien czas opuścił Stany Zjednoczone[12]. Napięcia związane z procesem doprowadziły do rozwinięcia u niego choroby serca i aż do śmierci musiał przyjmować leki[13].

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Aktor[edytuj | edytuj kod]

Reżyser[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Education (ang.). W: Movies & TV [on-line]. The New York Times. [dostęp 2012-02-26].
  2. 2,0 2,1 Lambert 2005 ↓, s. 36.
  3. Lambert 2005 ↓, s. 24.
  4. Lambert 2005 ↓, s. 25.
  5. Lambert 2005 ↓, s. 26.
  6. Lambert 2005 ↓, s. 31.
  7. Lambert 2005 ↓, s. 30.
  8. Hal Erickson: Irving Pichel Biography (ang.). Rotten Tomatoes. [dostęp 2012-02-26].
  9. Biography for Irving Pichel (ang.). The Internet Movie Database. [dostęp 2012-02-26].
  10. Lambert 2005 ↓, s. 46–47.
  11. Richard H. Pells: The Liberal Mind in a Conservative Age: American Intellectuals in the 1940s and 1950s. Wesleyan University Press, 1989, s. 302. ISBN 0819562254. (ang.)
  12. Paul Buhle, Dave Wagner: A Very Dangerous Citizen: Abraham Lincoln Polonsky and the Hollywood Left. University of California Press, 2002, s. 184. ISBN 0520236726. (ang.)
  13. Lambert 2005 ↓, s. 47.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]