Iwajło Jordanow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Iwajło Jordanow
Data i miejsce
urodzenia
12 stycznia 1966
Samokow, Bułgaria
Pozycja napastnik/rozgrywający/def pomocnik
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
do 1988
1988-1991
1991-2001
Rilski Sportist Samokow
Lokomotiw Gorna Oriachowica
Sporting Lizbona
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1991-2000  Bułgaria 50 (3)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
2001–2004
2004-2007
od 2010
Sporting Lizbona, asystent
 Bułgaria, asystent
Liteks Łowecz, asystent

Iwajło Stoimenow Jordanow (ur. 12 stycznia 1966 roku w Samokowie), bułgarski piłkarz, występujący na pozycji napastnika, defensywnego pomocnika i - na ostatnim etapie kariery - obrońcy, oraz trener piłkarski.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Karierę rozpoczynał w barwach Rilskiego Sportistu Samokow, skąd w wieku dwudziestu jeden lat odszedł do beniaminka ekstraklasy Lokomotiwu Gorna Oriachowica. Przez pięć lat występów w tym klubie nie wygrał wprawdzie żadnego z ligowych trofeów (zespół musiał corocznie walczyć o uniknięcie spadku do Grupy B), ale indywidualne sukcesy, jak korona króla strzelców w sezonie 1990-1991, pozwoliły mu na wypromowanie się i zaowocowały propozycją transferu do Sportingu Lizbona. W Portugalii spędził dziesięć lat okraszonych tytułem mistrza oraz dwoma zwycięstwami w rozgrywkach o Puchar Portugalii.

W reprezentacji Bułgarii zadebiutował w 1991 roku. Należy do najlepszego pokolenia bułgarskich piłkarzy, chociaż zawsze pozostawał w cieniu bardziej znanych kolegów, takich jak Christo Stoiczkow, Krasimir Bałykow i Jordan Leczkow. Silną pozycję w kadrze wywalczył dopiero przed Mundialem 1998. Był liderem reprezentacji w eliminacjach do Euro 2000, przegranych z Anglią, Szwecją i Polską.

Wcześniej brał udział w Mundialu 1994 (IV miejsce; zagrał w pięciu meczach, tylko w jednym od pierwszej minuty), Euro 1996 (runda grupowa; trzy mecze, dwa od pierwszej do ostaniej minuty) i Mundialu 1998 (runda grupowa; dwa mecze, oba od pierwszej do ostatniej minuty). Podobnie jak w klubach, tak w drużynie narodowej, jego pozycja na boisku była ruchoma i zależała od koncepcji selekcjonera albo rangi przeciwnika. Początkowo był napastnikiem (Mundial 1994), ale w ataku nie miał większych szans na wygranie rywalizacji z kimś z duetu Stoiczkow-Kostadinow. Na kolejnych turniejach był rozgrywającym lub - częściej - defensywnym pomocnikiem.

Z reprezentacją pożegnał się w 2000 roku.

Sukcesy piłkarskie[edytuj | edytuj kod]

  • mistrzostwo Portugalii 2000, Puchar Portugalii 1995 i 2001 oraz Superpuchar Portugalii 1995 i 2000 ze Sportingiem Lizbona

Kariera szkoleniowa[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery piłkarskiej pracował w sztabie szkoleniowym Sportingu Lizbona, gdzie obserwował młody talent Cristiano Ronaldo[1].

Później przez trzy lata był asystentem Christo Stoiczkowa w reprezentacji Bułgarii. Nie udało im się jednak awansować z kadrą do Mundialu 2006 i Euro 2008.

W 2010 roku został włączony do sztabu Liteksu Łowecz przez ówczesnego trenera tej drużyny, Angeła Czerwenkowa[2]. Na koniec sezonu 2010-2011 klub, prowadzony już przez dawnego kolegę z kadry Ljubosława Penewa, zdobył mistrzostwo kraju.

Przypisy