Język jaćwiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
jātviun
Obszar Jaćwież
Liczba mówiących język wymarły
Klasyfikacja genetyczna Języki indoeuropejskie
*Języki bałtosłowiańskie
**Języki bałtyckie
***Języki zachodniobałtyckie
****Język jaćwiński
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata

Język jaćwiński (jaćwieski) (jatw. jātviun/sūdaviun bilā) – wymarły język z zespołu języków bałtyckich określany jako zachodniobałtycki, którym posługiwali się Jaćwingowie – blisko spokrewnione z Prusami plemiona Bałtów, zamieszkujące w średniowieczu tereny Jaćwieży – dzisiejszej północno-wschodniej Polski (Podlasie, Suwalszczyzna), południowej-zachodniej Litwy, części północno-zachodniej Białorusi. Ślady tego języka zachowały się w toponimii i słownictwie języków litewskiego i białoruskiego oraz w polskich gwarach północno-wschodnich. Z języka jaćwińskiego pochodzi m.in. nazwa jeziora Hańcza[1].

Przypisy

  1. Ewa Siatkowska, Rodzina języków zachodniosłowiańskich, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1992, s. 23. ISBN 83-01-10061-3.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Nalepa: Połekszanie (Pollexiani) – Plemię Jaćwięskie u północno-wschodnich granic Polski, „Rocznik Białostocki”, t. VII: 1966, Warszawa, 1967, s. 7-33.
  • Jerzy Nalepa: Z badań nad jaćwieskimi relikatami onomastycznymi Połeksza, [w:] Studia linguistica slavica baltica K.-O. Falk, Lund, 1966, s. 185-202.
  • "Obyczaje, języki, ludy świata. Encyklopedia PWN", Warszawa, 2007

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]