Języki nuristańskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Języki nuristańskie - grupa językowa w obrębie języków indoirańskich, na którą składa się 5 języków używanych przez górskie ludy w izolowanych rejonach Hindukuszu na granicy Afganistanu i Pakistanu. Łącznie mówi nimi niecałe 30 tysięcy osób, z czego prawie 24 tysiące posługuje się językiem kati. Każdy z tych języków występuje w różnych odmianach dialektycznych.

Klasyfikacja[edytuj | edytuj kod]

Języki indoeuropejskie > Języki indoirańskie > Języki nuristańskie

Nazewnictwo i kontrowersje[edytuj | edytuj kod]

Początkowo w stosunku do tej grupy językowej używano terminu "języki kafirskie", od nazwy regionu Kafiristan. Obecna nazwa zastąpiła ją z powodu jej pejoratywnego wydźwięku - słowo kafir oznacza niewierny.

Umiejscowienie grupy w hierarchii języków indoirańskich od zawsze było przedmiotem sporów językoznawców. Większość klasyfikowała ją jako odrębną grupę w ramach języków dardyjskich grupy indoaryjskiej, niektórzy włączali języki nuristańskie do języków irańskich.

Obecnie języki te uznawane są za jedną z trzech równoważnych grup obok indyjskich i irańskich, zajmując pośrednie stanowisko między nimi. Cechy języków irańskich przeważają w nuristańskiej morfologii, natomiast cechy języków indyjskich w słownictwie.

Głównymi problemami w badaniu języków nuristańskich są: brak piśmiennictwa oraz bardzo napięta sytuacja polityczna w rejonach ich występowania.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]