Języki indoirańskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

     Współczesny zasięg języków indoirańskich

Języki indoirańskie są największą grupą języków indoeuropejskich, w skład której wchodzą języki indyjskie, irańskie i dwa niesklasyfikowane języki. W sumie obejmuje 296 języków. Posługują się nimi ludzie na terytorium rozciągającym się od wschodniej Turcji po Pakistan i zachodnią część Indii.

W skład gałęzi indyjskiej (zwanej też indoaryjską) wchodzi 210 języków, którymi posługuje się ok. 1 mld ludzi zamieszkujących północne i centralne obszary Półwyspu Indyjskiego. Wyróżnia się 3 fazy rozwojowe tych języków:

Języki dardyjskie (języki kafirskie) zajmują pozycję przejściową między językami indyjskimi a irańskimi. Używane przez niewielkie grupy etniczne w górzystych rejonach nie wykształciły z wyjątkiem kaszmirskiego kultury pisanej.

Gałąź języków irańskich występuje w południowo-zachodniej Azji, głównie w Iranie. W jej rozwoju wyróżnia się także 3 fazy:

W porównaniu do poprzedzającego je języka praindoeuropejskiego, współczesne języki indoirańskie wykazują tendencję do upraszczania systemu samogłoskowego oraz fleksji. Nowożytne języki indyjskie zapożyczyły słownictwo oraz struktury gramatyczne od nieindoeuropejskich języków drawidyjskich. Z kolei języki irańskie - ze względu na islam - uległy silnemu wpływowi języka arabskiego, przejmując m.in. alfabet arabski zwany w zmodyfikowanej wersji "persoarabskim" (poszerzonym o znaki reprezentujące głoski charakterystyczne dla tych języków).