Jacques Brissot
Jacques Pierre Brissot lub Brissot De Warville (ur. 15 stycznia 1754 w Chartres, zm. 31 października 1793 w Paryżu) – główny lider ugrupowania żyrondystów w czasie rewolucji francuskiej.
[edytuj] Biografia
Urodził się we Francji, w miejscowości Chartres, skąd wyjechał do Paryża, aby pobierać nauki prawnicze. Jego pierwsze prace Théorie des lois criminelles (1781) oraz Bibliothèque philosophique du législateur (1782) pokazały jego zainteresowanie teoriami Jeana-Jacques'a Rousseau z dziedziny etyki i filozofii. Brissot zdobył sławę jako pisarz, zatrudniony był m.in. gazetach Mercure de France i Courrier de l'Europe. Jego plan współpracy wszystkich intelektualistów w Europie, który przedstawił na łamach angielskiej gazety Journal du Lycée de Londres nie powiódł się i po powrocie do Francji został osadzony w Bastylii pod zarzutami pisania prac przeciwko rządowi. W latach 1790-91 był przewodniczącym grupy Stowarzyszenia Society of the Friends of the Blacks, która buntowała się przeciwko wyzyskowi i niewolnictwu czarnoskórej ludności. Jako wysłannik stowarzyszenia odbył podróż do Stanów Zjednoczonych (1791 r.) aby głosić hasła swojej organizacji. Wielką rolę Brissot odegrał w czasie rewolucji francuskiej. W roku 1789 był w gronie rewolucjonistów którzy zdobyli Bastylię (otrzymał do niej klucze). W 1791 r. po uchwaleniu we Francji konstytucji zasiadł w Zgromadzeniu Prawodawczym zwanym Legislatywą. Zasiadał w lewicowym skrzydle jako przywódca żyrondystów. Po upadku monarchii konstytucyjnej i ogłoszeniu Republiki, 22 września 1792 r. Zgromadzenie zostało zmienione w Konwent Narodowy, a żyrondyści zmienili stronę na prawicę. Brissot przyczynił się do wypowiedzenia wojny Austrii oraz Wielkiej Brytanii, jednak jego deklaracje miały bardziej charakter rewolucyjnej propagandy – hasło niesienia światła rewolucji innym narodom. W 1793 r. w czasie terroru jakobinów (ugrupowania, z którego wywodzili się żyrondyści, później lewicowego skrzydła przeciwnego im) został skazany na śmierć i zgilotynowany w Paryżu.
