Jednolita konwencja o środkach odurzających

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Jednolita konwencja o środkach odurzających z 1961 roku (wraz z poprawką w 1972) – traktat międzynarodowy, którego celem jest ograniczenie dostępu do przetworów konopi (marihuana, haszysz itp.), kokainy (wraz z innymi estrami ekgoniny) i narkotyków opioidowych (morfina, heroina, kodeina itp.) w celach pozamedycznych.

Środki objęte kontrolą klasyfikuje w czterech wykazach:

  • Wykaz I zawiera wszystkie środki objęte konwencją z wyjątkiem środków na wykazie II
  • Wykaz II zawiera kilka łagodniejszych opioidów (w tym kodeinę)
  • Wykaz III zawiera preparaty niektórych środków na wykazach I i II objęte kontrolą złagodzoną (np. kodeina z paracetamolem)
  • Wykaz IV to podzbiór wykazu I objęty kontrolą zaostrzoną, który uznano za nieposiadający zastosowania w leczeniu ludzi (w tym heroina, ale także marihuana, co budzi kontrowersje)

Wykazy są dostępne na "żółtej liście" Międzynarodowego Organu Kontroli Środków Odurzających (International Narcotics Control Board)[1].

Grupy I-N, II-N, III-N i IV-N na polskim Wykazie środków odurzających i substancji psychotropowych odpowiadają wspomnianym wykazom konwencji. Polski wykaz zawiera dodatkowo 16 roślin (zdelegalizowanych w 2009 roku w ramach "wojny z dopalaczami") oraz syntetyczne kannabinoidy (AM-694, CP 47,497 wraz z homologami, HU-210, RCS-4 oraz kilkanaście związków odkrytych przez Johna W. Huffmana, których oznaczenia zaczynają się akronimem JWH). Wszystkie te środki dopisano do grupy I-N. Brakuje tam natomiast maślanu dioksafetylu i oripawiny, które są na wykazie I Konwencji. Grupa III-N jest napisana od nowa, a grupa IV-N nie obejmuje alfa-metylotiofentanylu (który jest jedynie w I-N). (Stan na maj 2013).

Przypisy

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Inne konwencje międzynarodowe:

Ustawodawstwo polskie:

Scale of justice gold.png Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć prawnych w Wikipedii.