Jo Benkow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jo Benkow
Jo Benkow.jpg
Data i miejsce urodzenia 15 sierpnia 1924
Trondheim
Data i miejsce śmierci 18 maja 2013
Oslo
Przewodniczący Stortingu
Przynależność polityczna Partia Konserwatywna
Okres urzędowania od 9 października 1985
do 30 września 1993
Poprzednik Per Hysing-Dahl
Następca Kirsti Kolle Grøndahl
Odznaczenia
Komandor Królewskiego Norweskiego Orderu Świętego Olafa
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Jo Benkow, właśc. Josef Elias Benkow (ur. 15 sierpnia 1924 w Trondheim, zm. 18 maja 2013 w Oslo[1]) – norweski polityk żydowskiego pochodzenia[2], przewodniczący Partii Konserwatywnej i przewodniczący Stortingu, działacz na rzecz praw człowieka i publicysta.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z rodziny rosyjskich Żydów Benkowitzów mieszkającej w okolicach Grodna, jego ojciec wyemigrował w 1905. W trakcie II wojny światowej wyjechał do Szwecji, gdzie uciekli również jego ojciec i brat. Część rodziny, która pozostała w Norwegii, została wywieziona i zamordowana w Auschwitz-Birkenau[2].

Jo Benkow kształcił się w Uppsali, w 1949 został absolwentem Instytutu Technicznego w Kopenhadze. Zaczął następnie prowadzić zakład fotograficzny. Był aktywnym działaczem politycznym związanym z Partią Konserwatywną. W latach 1961–1965 pełnił funkcję zastępcy poselskiego. W 1965 został wybrany do Stortingu. Reelekcję uzyskiwał w sześciu kolejnych wyborach, kończąc karierę parlamentarną w 1993 po 28 latach nieprzerwanego wykonywania mandatu i reprezentowania okręgu wyborczego Akershus. Od 9 października 1985 do 30 września 1993 przez dwie kadencje pełnił funkcję przewodniczącego norweskiego parlamentu. Obejmował liczne funkcje partyjne - w tym przewodniczącego klubu poselskiego (1981–1985), wiceprzewodniczącego (1974–1980) i przewodniczącego partii od 1980 do 1984[1].

Był później wykładowcą Boston University (1994–1996), otrzymując w 1995 doktorat honoris causa tej uczelni[1].

Jo Benkow był mężem Annelise Høegh, również zajmującej się działalnością polityczną[2]. W 1998 otrzymał Komandorię Orderu św. Olafa[1], a w 1985 nagrodę literacką Bokhandlerprisen[2].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Fra synagogen til Løvebakken (1985)
  • Folkevalgt (1988)
  • Haakon, Maud og Olav. Et minnealbum i tekst og bilder (1989)
  • Hundre år med konge og folk (1990)
  • Olav – menneske og monark (1991)
  • Det ellevte bud (1994)

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Jo Benkow (norw.). stortinget.no. [dostęp 2013-08-06].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Jo Benkow (norw.). snl.no. [dostęp 2013-08-06].