John Mayall

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
John Mayall
John Mayal on Redhat at Nambassa 1981.jpg
Jonh Mayall na koncercie w 1981 roku
Data i miejsce urodzenia 29 listopada 1933
 Anglia, Macclesfield w hrabstwie Cheshire
Instrument gitara, instrumenty klawiszowe, harmonijka ustna
Gatunek blues, rock
Strona internetowa

John Mayall (ur. 29 listopada 1933 w Macclesfield, hrabstwo Cheshire w Anglii) – brytyjski multiinstrumentalista (gra na gitarze, instrumentach klawiszowych, harmonijce), kompozytor, bluesman, pionier muzyki rockowej.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

John Mayall urodził się w rodzinie Murraya Mayalla - gitarzysty i entuzjasty jazzu. Od najmłodszych lat słuchał amerykańskich bluesmanów takich jak Leadbelly, Albert Ammons, Pinetop Smith czy Eddie Lang i sam uczył się gry na fortepianie, gitarze i harmonijce.

Po ukończeniu college'u Mayall odsłużył trzy lata w armii brytyjskiej w Korei. W 1956 zaczął grać bluesa w półprofesjonalnej grupie The Powerhouse Four, a następnie w The Blues Syndicate. Pod wpływem Alexisa Kornera przeniósł się do Londynu i utworzył tam John Mayall's Bluesbreakers.

Mayall był przeciętnie o dziesięć lat starszy niż pierwsze pokolenie muzyków brytyjskiego rock and rolla i rocka i w momencie, gdy ten się narodził miał już wieloletnie doświadczenie muzyczne. Nic zatem dziwnego, że stał się nestorem sceny rockowej w pierwszej połowie lat sześćdziesiątych. Mayall był też pierwszym, który sięgnął do korzeni muzyki rockowej - bluesa i zainicjował styl blues rock. W jego grupie John Mayall Blues Breakers, która była swoistą "wylęgarnią" i szkołą talentów, występowali tacy muzycy jak Eric Clapton i Jack Bruce z Cream, Peter Green, John McVie i Mick Fleetwood z Fleetwood Mac, Mick Taylor z The Rolling Stones i wielu innych. Większość uczniów Mayalla znacznie przewyższyła go popularnością.

Pod koniec lat sześćdziesiątych, po komercyjnym sukcesie w USA, Mayall przeprowadził się do Laurel Canyon w Los Angeles wtapiając się w lokalną scenę blues rocka i jazz-rocka.

W roku 2005 został uhonorowany Orderem Imperium Brytyjskiego.

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

John Mayall (listopad 2006).
  • 1965 John Mayall Plays John Mayall
  • 1966 Blues Breakers with Eric Clapton
  • 1967 A Hard Road
  • 1967 Crusade
  • 1967 The Blues Alone
  • 1968 Bare Wires
  • 1968 Blues Giant
  • 1968 Blues from Laurel Canyon
  • 1969 Looking Back
  • 1969 Thru The Years
  • 1969 Primal Solos
  • 1969 The Turning Point
  • 1969 Empty Rooms
  • 1970 USA Union
  • 1971 Back to the Roots
  • 1971 Memories
  • 1972 Jazz Blues Fusion (live)
  • 1973 Moving On
  • 1973 Ten Years Are Gone
  • 1974 Latest Edition
  • 1975 New Year, New Band, New Company
  • 1975 Notice to Appear
  • 1976 A Banquet in Blues
  • 1977 Lots of People
  • 1977 A Hard Core Package
  • 1978 Last of the British Blues
  • 1979 The Bottom Line
  • 1980 No More Interviews
  • 1982 Road Show Blues
  • 1982 Return of the Bluesbreakers
  • 1985 Behind the Iron Curtain
  • 1988 Chicago Line
  • 1988 The Power of the Blues
  • 1988 Archives to Eighties
  • 1990 A Sense of Place
  • 1992 1982 Reunion Concert
  • 1992 Cross Country Blues
  • 1993 Wake Up Call
  • 1995 Spinning Coin
  • 1997 Blues for the Lost Days
  • 1999 Padlock on the Blues
  • 1999 Rock the Blues Tonight
  • 1999 Live at the Marquee 1969
  • 2001 Along for the Ride
  • 2002 Stories
  • 2003 Rolling With The Blues
  • 2003 70th Birthday Concert CD & DVD
  • 2004 The Godfather of British Blues/Turning Point DVD
  • 2004 The Turning Point Soundtrack
  • 2005 Road Dogs
  • 2007 In the Palace of the King
  • 2009 Tough

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]