Josephine Baker

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Josephine Baker
Josephinebaker.jpg
Josephine Baker (1949)
Imiona i nazwisko Freda Josephine McDonald
Data i miejsce urodzenia 3 czerwca 1906
Saint Louis
Data i miejsce śmierci 12 kwietnia 1975
Paryż
Narodowość amerykańska
Dziedzina sztuki taniec, piosenka, film
Odznaczenia
Kawaler Legii Honorowej (Francja) Krzyż Wojenny 1939–1945 (Francja) Medal Oporu z Rozetą (Francja) Médaille commémorative des services volontaires dans la France libre
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Josephine Baker w Wikicytatach

Josephine Baker, właśc. Freda Josephine McDonald (ur. 3 czerwca 1906 w Saint Louis, zm. 12 kwietnia 1975 w Paryżu) – tancerka, aktorka i piosenkarka francuska pochodzenia afroamerykańskiego. Niektóre źródła podają jej nazwisko rodowe jako Freda Carson[1].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodzona w slumsach St. Louis w rozbitej rodzinie biedoty miejskiej, od wczesnych lat dziecięcych występowała na ulicy, tańcząc i śpiewając, śpiąc w przytułkach i zaułkach ulic. Zanim ukończyła piętnasty rok życia, miała już za sobą dwa małżeństwa. W 1937 otrzymała obywatelstwo francuskie.

Otrzymała ponad 1500 propozycji małżeństwa, nie licząc drogich prezentów od wielbicieli. Podczas II wojny światowej pracowała w Czerwonym Krzyżu oraz działała czynnie we francuskim ruchu oporu. Po wojnie ze swoim drugim mężem zaadoptowała dwanaścioro dzieci różnych ras i religii. W latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych XX w. udawała się do Stanów USA, gdzie występowała przeciwko rasizmowi. Kawaler Orderu Legii Honorowej. W 1961 otrzymała z rąk prezydenta de Gaulle'a wysokie odznaczenie (Croix de Guerre)[2]. Francuzi odznaczyli ją też Medalem Ruchu Oporu. W 1990 wprowadzona do St. Louis Walk of Fame. Była przyjaciółką wielu znanych artystów, jak Pablo Picasso, Christian Dior i F. Scott Fitzgerald. Pod koniec życia Josephine Baker zdana głównie na siebie, z dużą rodziną adoptowanych dzieci (ze względu na wielorasowość jej dzieci nazywano ich poetycko "Tęczowym plemieniem") popadła w poważne kłopoty finansowe zakończone ogłoszeniem bankructwa. Zmusiło ją to w dość już zaawansowanym wieku do powrotu na scenę. Zmarła w dwa dni po ostatnim występie.

Kariera sceniczna[edytuj | edytuj kod]

Z St. Louis przeniosła sie do Nowego Jorku, gdzie była popularną tancerką i piosenkarką wodewili i nocnych kabaretów. Ze względu na kolor skóry jej możliwości kariery scenicznej były jednak bardzo ograniczone. W 1925 wraz z amerykańską "Rewią murzyńską" (franc. La Revue Negre) udała się do Francji, gdzie odniosła błyskawiczny sukces. Jej kariera w Paryżu i ówczesna atmosfera tego miasta skłoniły ją do pozostania we Francji. Wkrótce otworzyła tam własny klub Chez Josephine. Określano ją często przydomkami: "Czarny Aksamit", "Czarną Perłą" i "Czarna Wenus" ze względu na jej afrykańsko-indiańskie pochodzenie. Zyskała światową sławę, występując w prawie wszystkich krajach Europy, w tym także w Polsce. Szokowała pełnym erotyki tańcem, kostiumami (słynna spódniczka z bananów) i stylem bycia – przyznawała się do biseksualizmu[3]. Podziwiana i znana ze swego ekscentryzmu, m.in. w domu trzymała całą menażerię zwierząt. Znana była z przechadzek z pięknym i egzotycznym gepardem, którego wielu porównywało do samej Josephiny.

Kariera filmowa[edytuj | edytuj kod]

Baker występowała w kilku filmach, poczynając od zrealizowanego w 1927 we Francji La Sirena des Tropiques, następnie Zou Zou i Pricess Tam-Tam. W 1991 Brain Gibson zrealizował w USA obraz pt. Historia Josephine Baker z Lynn Whitfield w roli tytułowej[4].

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]