Taniec

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Para taneczna
Uliczni tancerze
Tradycyjny taniec chiński

Taniec to:

  • zespół zjawisk ruchowych będący transformacją ruchów naturalnych, powstający pod wpływem bodźców emocjonalnych, zazwyczaj skoordynowany z muzyką
  • forma elementów ruchowych nosząca określoną nazwę (na przykład walc)
  • przejaw kultury związany z określonym środowiskiem i określoną funkcją (taniec towarzyski, taniec ludowy)
  • utwór muzyczny skomponowany zasadniczo (lub choćby tylko formalnie) w celu wykonania tańca
  • poruszanie się w rytm muzyki, zazwyczaj parami lub w grupie, albo w pojedynkę.

Każdy ma dość jasne wyobrażenie o tym, czym jest taniec, potrafi jeśli nawet nie opisać, to przynajmniej go rozpoznać i prawdopodobnie sam kiedyś tańczył[potrzebne źródło]. Od kiedy socjologia podzieliła czynności ludzkie na przyrodzone i kulturalne, taniec zaliczono do czynności kulturalnych. Najprostszy podział, jakiego można dokonać, to wyodrębnienie trzech odmiennych sfer działalności ludzkiej, w których się rozwinął: religia, rozrywka i sztuka. W każdej z nich pełni inne funkcje. Nie jest to podział ani precyzyjny, ani wyczerpujący. Taniec może być także formą terapii (choreoterapia), zaś dla niektórych ludzi jest po prostu pracą. Elementy tańca występują w niektórych dyscyplinach sportu jak: łyżwiarstwo figurowe, pływanie synchroniczne i gimnastyka artystyczna. Taniec jest zaliczany do ćwiczeń rekreacyjnych mających bardzo korzystny wpływ na zdrowie psychofizyczne. W wyniku ruchu ciała w tempie zgodnym z muzyką można wyrazić swoje uczucia, a z samego ruchu czerpać dużą przyjemność.

Głównym elementem tańca jest ruch ciała wykonawcy, może on być bardziej lub mniej skoordynowany, szybszy lub wolniejszy, ale zawsze celowy. Drugim elementem tańca jest rytm. Taniec można też nazwać formą komunikacji niewerbalnej. W tym sensie ktoś powiedział (o tańcu religijnym), że: "Taniec jest modlitwą nóg"[potrzebne źródło].

Historia tańca jest bardzo długa, towarzyszy wszystkim kulturom w kolejnych epokach. Od tysięcy lat ludzie przekazywali swe opowieści w formie tańca. Zawdzięcza on swe powstanie po części wierzeniom religijnym; ludzie tańczyli po to by sprowadzić deszcz w czasie suszy (tzw. taniec deszczu), czy też spowodować wzrost urodzaju i zapewnić pomyślność łowów. Wojownicy tańczyli, żeby wzbudzić w sobie odwagę przed walką.

Możemy się tylko domyślać, jak wyglądały najstarsze tańce – taniec nie pozostawia namacalnych śladów. W kulturze europejskiej najwcześniejsze wiadomości na ten temat pochodzą od Homera, który w Iliadzie opisuje grecką choreę. Inny opis tańca, jaki dotrwał do naszych czasów pochodzi ze Starego Testamentu i odnosi się on do króla Dawida tańczącego przed Arką Przymierza.

Niektórzy słynni tancerze to: Isadora Duncan, Margot Fonteyn, Wacław Niżyński, Mahmud Esambayev, Rudolf Nuriejew i Anna Pawłowa.

Taniec w różnych okresach historycznych

Taniec jako forma obrzędowa

Taniec jako forma spektaklu

Rodzaje tańca scenicznego

Taniec jako rozrywka

Taniec uliczny (kultury Hip-Hop)

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Commons in image icon.svg
Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
o tańcu
WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło taniec w Wikisłowniku

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • J. Rey, Taniec, jego rozwój i formy, Warszawa 1958.
  • M. Wieczysty, Taniec towarzyski, Warszawa 1959.
  • I. Turska, Krótki zarys historii tańca i baletu, Kraków 1962.
  • I. Turska, W kręgu tańca, Warszawa 1965.
  • M. Wieczysty, Tańczyć może każdy, Kraków 1974.
  • R. Lange, O istocie tańca i jego przejawach w kulturze, PWM, Kraków 1988.
  • Taniec – Choreologia – Humanistyka, Poznań 2000.
  • J. Allen, Taniec towarzyski dla żółtodziobów, Warszawa 2006.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]