Juliusz Wertheim

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Juliusz Wertheim (ur. 24 września 1880 w Warszawie, zm. 6 maja 1928 tamże) – polski pianista, dyrygent i kompozytor, przyjaciel Artura Rubinsteina

Pochodził z zamożnej rodziny żydowskiej, która przyjęła wyznanie ewangelicko-augsburskie. Jego ojciec, bankier warszawski Piotr, był przyrodnim bratem Karola Tausiga. Jego matka, Aleksandra Klementyna, była córką Ferdynanda Leo, wydawcy Gazety Polskiej i utalentowaną śpiewaczką.

Juliusz rozpoczął naukę gry na fortepianie u Rudolfa Strobla, który wysłał go do Berlina na naukę pianistyki u Maurycego Moszkowskiego i Heinricha Bartha oraz kompozycji u Heinricha Urbana. Po powrocie do Warszawy rozpoczął regularne studia w Konserwatorium: teorii u Zygmunta Noskowskiego i pianistyki u Józefa Śliwińskiego. Studia ukończył w roku 1901.

Juliusz Wertheim zaprzyjaźnił się z Arturem Rubinsteinem, Pawłem Kochańskim i Karolem Szymanowskim. Zachęcił Rubinsteina do głębszego zainteresowania się twórczością Chopina.

W lutym 1904 Rubinstein wykonał w Filharmonii warszawskiej partię fortepianową „Fantazji” Wertheima pod dyrekcją jej kompozytora.

W latach 1915-1916 został asystentem dyrygenta w Filharmonii Warszawskiej. Został powołany na profesora instrumentacji w Konserwatorium Warszawskim, a po przeniesieniu do Berlina zajął się kompozycją. W roku 1924 opublikował cztery symfonie, sonaty i wariacje fortepianowe oraz pieśni.

Juliusz Wertheim zmarł nagle w wieku 48 lat na atak serca podczas transmitowanego przez Polskie Radio koncertu dyrygując w Filharmonii Preludium do Meistersinger Ryszarda Wagnera.

Dzieła Wertheima obejmują m.in. koncert fortepianowy h-moll, sonatę skrzypcową, nie ukończoną operę „Fata Morgana”.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Baker's Biographical Dictionary of Musicians, Seventh Edition, Revised by Nicolas Slonimsky, Schirmer Books, New York, 1984