Jun'ichi Sasai
Jun'ichi Sasai (jap. 笹井醇一 Sasai Jun'ichi?, ur. 13 lutego 1918 w Tokio, zm. 26 sierpnia 1942 na Guadalcanalu) − oficer Japońskiej Cesarskiej Marynarki Wojennej, pilot, as myśliwski z okresu II wojny światowej, zwany "Richthofenem z Rabaulu". Zginął w starciu powietrznym nad Henderson Field w czasie walk o Guadalcanal.
Biografia [edytuj]
Jun'ichi Sasai był synem oficera marynarki wojennej i od najmłodszych lat był przeznaczony do pójścia w ślady ojca. W dzieciństwie miał problemy zdrowotne, ale dzięki ćwiczeniom osiągnął pełną sprawność fizyczną, posiadał czarny pas w judo. W 1936 roku wstąpił do Akademii Cesarskiej Marynarki Wojennej na wyspie Etajima i ukończył ją trzy lata później. Po odbyciu kursów pilotażu, w listopadzie 1941 roku został pilotem myśliwskim grupy lotniczej marynarki wojennej w Tainanie (Tainan-kaigun-kōkūtai).
Debiut bojowy odbył 10 grudnia 1941 roku nad Luzon, ale musiał zawrócić w związku z problemami z silnikiem. Później brał udział w walkach w Holenderskich Indiach Wschodnich. Pierwsze zwycięstwo odniósł 2 lutego 1942 roku nad Jawą, zestrzeliwując holenderski Brewster Buffalo. Na przełomie marca i kwietnia tegoż roku jego jednostka została przebazowana na Nową Gwineę, do Rabaulu i Lae. Sasai został dowódcą eskadry, jednym z jego podkomendnych był doświadczony pilot i as myśliwski Saburō Sakai.
4 maja 1942 roku Jun'ichi Sasai odniósł potrójne zwycięstwo nad kluczem amerykańskich P-39, zestrzeliwując wszystkie w ciągu mniej niż 20 sekund. 7 sierpnia nad Guadalcanalem zestrzelił w jednym locie pięć maszyn przeciwnika. 26 sierpnia 1942 roku poprowadził formację dziewięciu myśliwców Mitsubishi A6M jako osłonę zespołu samolotów bombowych G4M w rajdzie na Henderson Field na Guadalcanalu. Przed celem zostali zaatakowani przez 12 amerykańskich myśliwców Grumman F4F Wildcat z dywizjonu VMF-223 lotnictwa Marines, dowodzonych przez majora Johna L. Smitha. W walce, która się wywiązała, samolot Sasai został zestrzelony, jego prawdopodobnym zwycięzcą był major Marion E. Carl.
Jun'ichi Sasai był odznaczony Orderem Złotego Sokoła. Zgodnie z japońską praktyką został pośmiertnie awansowany o dwa stopnie, do stopnia kaigun-shōsa (odpowiednik komandora podporucznika). Niepotwierdzona, oparta o pobitewne raporty liczba jego zwycięstw sięgnęła 54, według oficjalnych danych wynosiła 27 zestrzeleń.
Bibliografia [edytuj]
- Henry Sakaida: Imperial Japanese Navy Aces of World War 2. Madrid: 1999. ISBN 84-8372-218-6.