United States Marine Corps

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
United States Marine Corps
Pieczęć USMC
Pieczęć USMC
Państwo Stany Zjednoczone
Siły zbrojne Siły Zbrojne Stanów Zjednoczonych
Nazwa skrócona US Marines
Data utworzenia 10 listopada 1775
Prefiks okrętów USS
Bandera Flag of the United States.svg
Proporzec Flags USMC.gif
Motto Honor, Courage, Commitment. Semper fidelis
Najwyższe dowództwa
Cywilne prezydent Stanów Zjednoczonych
sekretarz obrony
sekretarz marynarki
Wojskowe szef operacji morskich
dowództwo systemów morskich
Wydzielone części składowe
United States Navy
United States Marine Corps
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Flagi US Marine Corps
Obecny, 35. dowódca Korpusu, generał James F. Amos

United States Marine Corps (Korpus Piechoty Morskiej Stanów Zjednoczonych, USMC, w skrócie Marines) – jeden z rodzajów amerykańskich sił zbrojnych. W kwietniu 2006 służyło w nim 178 tys. żołnierzy. Rezerwa Korpusu Piechoty Morskiej (Marine Corps Reserve) liczyła w 2004 102 tys. żołnierzy. Jakkolwiek Korpus jest osobną służbą, wraz z marynarka wojenną Stanów Zjednoczonych podlega kierującemu Departamentem Marynarki sekretarzowi marynarki.

Zakres działań bojowych[edytuj | edytuj kod]

Pododdział marines podczas ćwiczeń

Korpus jest zdolny do wykonania szerokiego wachlarza zadań. Jak sama nazwa wskazuje, jego specjalność to wykonywanie desantów morskich. W tej właśnie roli korpus odegrał kluczową rolę podczas walk na Pacyfiku w trakcie II wojny światowej. W dzisiejszych czasach tego typu operacje zdarzają się jednak stosunkowo rzadko. W okresie od końca drugiej wojny światowej do dnia dzisiejszego, oddziały Marines z reguły walczą u boku oddziałów wojsk lądowych armii amerykańskiej (US Army) jako zwykła piechota zmechanizowana, wykonując podobne zadania daleko od morza. Dla przykładu podczas inwazji Iraku w 2003 zachodnie skrzydło amerykańskiego natarcia składało się z dywizji piechoty zmechanizowanej wchodzącej w skład wojsk lądowych (US Army), a wschodnie skrzydło z dywizji piechoty morskiej.

Pomimo podobnych ról na polu walki, istnieją bardzo istotne różnice między wojskami lądowymi i korpusem piechoty morskiej. Oba rodzaje wojsk prowadzą cichą, ale intensywną rywalizację między sobą. Od czasu do czasu w Ameryce pojawiają się głosy, że utrzymywanie wielkiego korpusu Marines, praktycznie w roli drugich, równoległych wojsk lądowych obok US Army, jest przeżytkiem i że korpus powinien być - dla oszczędności - znacznie zredukowany. Jednak lobby polityczne korpusu jest tak silne, że wszelkie próby jego redukcji mają małe szanse sukcesu w przewidywalnej przyszłości. Według obecnych planów korpus będzie nawet powiększony, gdyż jego filozofia walki z naciskiem na działania lekkiej piechoty dobrze pasuje do kampanii przeciwko partyzantce prowadzonych np. w Iraku, czy Afganistanie.

Lotnictwo US Marines[edytuj | edytuj kod]

Korpus piechoty morskiej posiada własne lotnictwo, w którym służy około 35 tys. jego żołnierzy. Najważniejszy samolot to myśliwsko-szturmowy F/A-18 Hornet (229 egzemplarzy: 48 wersji A, 86 C, 95 D ). Dywizjony z tymi samolotami często służą na amerykańskich lotniskowcach obok dywizjonów lotnictwa floty, mogą jednak też działać z lotnisk na lądzie. Korpus posiada też 99 samolotów pionowego startu AV-8B Harrier II i 19 TAV-8B, które mogą operować z amerykańskich okrętów desantowych typu Wasp i Tarawa. Z okrętów tych mogą również operować helikoptery szturmowe AH-1W Viper (153 egzemplarzy). Ponadto korpus ma jeszcze całą gamę innych samolotów transportowych i pomocniczych (m.in. 44 tankowców KC-130J), używa też około 700 różnego rodzaju helikopterów (w tym 112 CH-46, 140 CH-53, 7 Sikorsky VH-60N Presidental Hawk i 88 UH-1N). Obecnie wprowadzane są do służby samoloty transportowe pionowego startu MV-22B Osprey, w 2012 jest ich w służbie około 126, planowany jest zakup 360 egzemplarzy. Wszystkie AH-1 i UH-1 zastępuje od 2009 189 nowych AH-Z Viper i 160 UH-1Y Venom.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Powstanie Korpusu[edytuj | edytuj kod]

Za datę powstania US Marines przyjmuje się 10 listopada (Święto Korpusu) 1775, kiedy to Kongres Kontynentalny podjął decyzję o powołaniu piechoty morskiej. W rzeczywistości zalążki pierwszego batalionu marines powstały w połowie grudnia tegoż roku, a w styczniu 1776 pierwszy oddział 230 oficerów i żołnierzy został zaokrętowany na pokładach pięciu okrętów wojennych. W czerwcu 1776, gdy armia Waszyngtona poniosła porażkę nad rzeką Hudson, 130 ludzi zeszło z okrętów i podjęło walkę na lądzie rozpoczynając tym samym tworzenie historii Korpusu.

W 1794 Kongres zdecydował o budowie silnej floty handlowej osłanianej przez 6 fregat. Na każdej z nich miał objąć służbę oddział marines w liczbie "jeden żołnierz na każde działo". Wreszcie, 11 lipca 1798, Kongres podjął uchwałę o powołaniu do życia Korpusu Piechoty Morskiej Stanów Zjednoczonych (ang. United States Marine Corps, potocznie Marines). Marines w czasie wojny mieli podlegać regulaminowi armii (US Army), ale w czasie służby na morzu podlegał regulaminom marynarki (US Navy). Ten podwójny system obowiązuje do dziś.

Marines zapisali się w historii USA swoją ogromną odwagą i patriotyzmem oddając często amerykańskiemu narodowi najwyższą ofiarę krwi na wszystkich frontach kolejnych wojen.

Dewiza US Marines brzmi SEMPER FIDELIS od łacińskiej dewizy: Zawsze wierni.

Walki przed II wojną światową[edytuj | edytuj kod]

Pierwszym teatrem działań Korpusu była Ameryka Środkowa: Meksyk i tzw. "republiki bananowe" (Gwatemala, Honduras, Kostaryka, Nikaragua), gdzie US Marine Corps odgrywał rolę twórcy i "żandarma" amerykańskiej dominacji w tym regionie.

W początkach XX wieku marines uznani zostali za "first to fight", czyli za formację pierwszego rzutu. Dlatego też jako pierwsi znaleźli się we Francji w 1918. W tym czasie do Korpusu zaciągnęło się 61 tys. ochotników[1], z czego ponad 46 tys. przeszło trening na osławionej wyspie Parris. Ilu marines zginęło w I wojnie światowej nie wiadomo, ponieważ rząd Stanów Zjednoczonych nie podał strat własnych[2].

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

Marines w czasie walk o Tarawę
Szeregowiec marines, Đà Nẵng, Wietnam, 1965. Na zdjęciu w klasycznym umundurowaniu tego okresu. Obecnie w użyciu stosuje się wzór MARPAT oraz DESERT MARPAT w Afganistanie.

W przededniu II wojny światowej istniała jedynie kadrowa 1. Brygada Marines, w chwili wybuchu wojny przekształcona w 1. Dywizję (dalej: 1.DMar) dowodzoną przez weterana poprzednich wojen gen. Aleksandra Vandergrifta, oraz zalążki 2. i 7. dywizji. Brak było (poza zalążkami takich formacji) lotnictwa wspierającego i amfibijnych środków desantowych.

Pierwszym polem bitwy nowoczesnych marines była obrona wyspy Wake przez 449 marines i oficerów z 1.batalionu obrony wybrzeża pod dowództwem majora Jamesa P. Devereuxa, wspieranych przez 68 marynarzy. Walki na wyspie trwały od 8 do 24 grudnia 1941.

Drugim polem bitwy marines były Filipiny, których bronił w 1942 świeżo przeniesiony z Chin 4 pułk 1 DMar. Walki na Półwyspie Bataan zakończyły się klęską i wzięciem do niewoli wszystkich pozostałych przy życiu obrońców Filipin. Spora ich część zginęła w czasie tzw. "marszu śmierci" i w japońskich obozach jenieckich.

Trzecim polem bitwy marines była wyspa Guadalcanal w archipelagu Wysp Salomona, gdzie usadowił się silny garnizon japoński. Walki o Guadalcanal rozpoczęły się lądowaniem 1. DMar w sierpniu 1942, trwały do początków lutego 1943 i zakończyły się pierwszym zwycięstwem amerykańskim w II wojnie światowej.

Wraz z powstawaniem nowych dywizji Korpus przejął główną rolę uderzeniową na wyspach Pacyfiku, biorąc udział we wszystkich ważniejszych operacjach inwazyjnych, jak lądowania na Tarawie, Peleliu czy Iwo Jimie, z ostatnim akcentem uderzenia na Okinawę w 1945.

Marines nie byli obecni na europejskim teatrze działań i nie brali udziału w prowadzonych tu operacjach desantowych, np. podczas lądowania w Normandii. Ich rola ograniczyła się do szkolenia oddziałów armii biorących udział w tych operacjach.

W ciągu wojny 19 733 marines oddało życie, a ponad 67 tys. zostało rannych. Stanowiąc zaledwie 5% sił amerykańskich użytych w działaniach na wszystkich frontach, Korpus Piechoty Morskiej poniósł 10% wszystkich strat amerykańskich sił zbrojnych.

Okres powojenny[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu II wojny światowej marines brali udział we wszystkich ważniejszych operacjach Amerykańskich Sił Zbrojnych na wszystkich obszarach działań, w tym w

Kierowani często na najtrudniejsze odcinki walk ponosząc przy tym niebagatelne straty (mimo, ze Marines stanowią tylko 10% żołnierzy sił zbrojnych USA, to ich członkowie stanowią prawie 25% poległych w całej amerykańskiej armii[3]).

Hymn[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Hymn marines.

Historia Hymnu[edytuj | edytuj kod]

Hymn Korpusu Piechoty Morskiej Stanów Zjednoczonych, w oryginale zatytułowany "Marines' Hymn", to zarazem najstarszy oficjalny hymn armii Stanów Zjednoczonych. Jego tekst pochodzi z XIX wieku, autor jest nieznany. Muzyka pochodzi z duetu Gendarmes' Duet autorstwa Jacques'a Offenbacha. Do 19 sierpnia 1990 roku Korpus piechoty zastrzegał prawa autorskie do hymnu, ale dziś jest on publicznie dostępny i rozpowszechniany.

Treść hymnu[edytuj | edytuj kod]

Lądowanie USMC podczas ćwiczeń w 2008 roku.

W oryginale treść hymnu Korpusu brzmi następująco:

From the halls of Montezuma,

To the shores of Tripoli;

We fight our country's battles

In the air, on land, and sea;

First to fight for right and freedom

And to keep our honor clean;

We are proud to claim the title

Of United States Marine.

Our flag's unfurled to every breeze

From the dawn to setting sun;

We have fought in every clime and place

Where we could take a gun;

In the snow of far-off northern lands

And in sunny tropic scenes;

You will find us always on the job

The United States Marines.

Here's health to you and to our Corps

Which we are proud to serve;

In many a strife we've fought for life

And have never lost our nerve;

If the Army and the Navy

Ever look on Heaven's scenes;

They will find the streets are guarded

By United States Marines.

Uzbrojenie i wyposażenie USMC[edytuj | edytuj kod]

Stopnie wojskowe Korpus Piechoty Morskiej[edytuj | edytuj kod]

Żołnierze kontraktowi[edytuj | edytuj kod]

Sergeant Major of the Marine Corps
(SgtMajMarCor)
Sergeant Major
(SgtMaj)
Master Gunnery Sergeant
(MGySgt)
First Sergeant
(1stSgt)
Master Sergeant
(MSgt)
Gunnery Sergeant
(GySgt)
Staff Sergeant
(SSgt)
Sergeant
(Sgt)
Corporal
(Cpl)
Lance Corporal
(LCpl)
Private First Class
(PFC)
Private
(Pvt)
E-9 E-8 E-7 E-6 E-5 E-4 E-3 E-2 E-1
USMC-E9-SGMMC.svg
USMC-E9-SGM.svg
USMC-E9-MGyS.svg
USMC-E8-1SG.svg
USMC-E8-MSG.svg
USMC-E7.svg
USMC-E6.svg
USMC-E5.svg
USMC-E4.svg
USMC-E3.svg
USMC-E2.svg
Brak insygniów

Warrant officers[edytuj | edytuj kod]

Chief Warrant Officer-5
(CWO5)
Chief Warrant Officer-4
(CWO4)
Chief Warrant Officer-3
(CWO3)
Chief Warrant Officer-2
(CWO2)
Warrant Officer
(WO)
Infantry Weapons Officer
"Marine Gunner"
W5 W4 W3 W2 W1 CWO2-CWO5
USMC CWO5.svg
USMC CWO4.svg
USMC CWO3.svg
USMC CWO2.svg
USMC WO1.svg
USMC CWO Gunner (Dress).png

Oficerowie[edytuj | edytuj kod]

General
(Gen)
Lieutenant General
(LtGen)
Major General
(MajGen)
Brigadier General
(BGen)
Colonel
(Col)
Lieutenant Colonel
(LtCol)
Major
(Maj)
Captain
(Capt)
First Lieutenant
(1stLt)
Second Lieutenant
(2ndLt)
O-10 O-9 O-8 O-7 O-6 O-5 O-4 O-3 O-2 O-1
US-O10 insignia.svg
US-O9 insignia.svg
US-O8 insignia.svg
US-O7 insignia.svg
US-O6 insignia.svg
US-O5 insignia.svg
US-O4 insignia.svg
US-O3 insignia.svg
US-O2 insignia.svg
US-O1 insignia.svg

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Zgłosiło się ponad 120 tysięcy
  2. A. Millett, Semper Fidelis, podaje dane częściowe: w czasie walk nad Mozą i o Argonne zginęło 41 oficerów i 1 114 żołnierzy; w 96.kompanii z 250 ludzi, którzy wzięli udział w walkach w Lesie Bellau, ocalało zaledwie 21
  3. US Marines - Najszybsza armia świata. „Świat Wiedzy”, s. 97, wrzesień 2011. Wydawnictwo Bauer. ISSN 2083-5825. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • H. Avery Chenoweth, Brooke Nihart: Semper Fi: The Definitive Illustrated History of the U.S. Marines. New York: Fall River Press, 2010. ISBN 978-1-4351-2941-2.
  • Allan R. Millett: Semper Fidelis: The History of the United States Marine Corps. New York: FreePress, 1991. ISBN 0-02-921596-X.