Kanonik
Z Wikipedii
Kanonik (łac. canonicus) – wczesnośredniowieczna nazwa duchownych, żyjących wg reguł kanonicznych przy kościołach biskupich (katedrach); obecnie kapłan uhonorowany tą godnością za szczególne zasługi dla Kościoła lokalnego, zobowiązany do sprawowania określonych obrzędów liturgicznych wraz z innymi kanonikami lub miejscowym biskupem[1].
- Zobacz też: Zakon Kanoników Regularnych św. Augustyna.
Dawniej od kanoników nie wymagano posiadania święceń, a jedynie tonsury (tzw. kanonicy "świeccy").
Kanonicy tworzą kapituły katedralne oraz kolegiackie. Zasadniczo dzielą się na:
[edytuj] Strój
Noszą czarne sutanny z purpurowymi:
- obwódkami wokół rękawów i u dołu
- guzikami
- pasami
Są też kanonicy:
- EC Expositorii Canonicalis – nie noszący żadnych oznak zewnętrznych
- RM Rochettum et Mantolettum – posiadający przywilej noszenia rokiety i mantoletu
Kanonikami gremialnymi i honorowymi mogą być prałaci. Wówczas ważniejszy jest strój kanonika (wyjątek stanowi prałat domowy Jego Świątobliwości oraz infułat). Noszą oni purpurowe sutanny, oraz pelerynę kanonika kapituły katedralnej lub kolegiackiej (w tym przypadku stroje ich nie różnią się zbytnio od stroju biskupa).
Przypisy
- ↑ Gerald O'Collins SJ, Edward G. Farrugia SJ, przekład Ks. Jan Ożóg SJ, Barbara Żak: LEKSYKON pojęć teologicznych i kościelnych. [dostęp 18 maja 2009].
